Hebben jullie daar wel eens van gehoord?

Een half uurtje geleden, stond er hier een man voor de deur met een grote gereedschapskoffer, in werkkleding met een t-shirt aan waarop "waterleidinglaboratorium" stond. Of hij ff een monster mocht nemen van mijn leidingwater?

"Ga je gang!"

Hij zei dat hij de opdracht had gekregen om deze straat te checken en aangezien hij op zijn lijstje 1 t/m 10 had staan, vroeg hij zich af waar die andere huizen waren, dus daar spraken we over. Blijkbaar was hij dus niet gericht gestuurd en berustte deze controle op zuiver toeval.

Toch he...... gisteren had ik het met buuf, vers uit het ziekenhuis met een aansluitende logeerpartij bij het gezin van haar oudste zoon, nog over de slechte kwaliteit van onze huizen en de mogelijke invloed op onze gezondheid. Zij had immers die diabetische coma gekregen, omdat ze weer eens ziek was en daarom bijna niets eetbaars naar binnen kreeg, Rick had toen een longontsteking en ik voelde mij nu immers ook weer niet okay....

Ik zal het toch wel te horen krijgen, als de waterkwaliteit hier in huis te wensen over laat?

(al geloof ik eerder dat het mede aan vocht & schimmelvorming zou kunnen liggen)

Het waarom van het schrijven, ligt meer bij mij, als dat het zin heeft voor de lezer. STOP dus maar voor vandaag met lezen, want het is meer van hetzelfde gedroeftoeter.

Vanmorgen een lichte twijfel of ik zou gaan trainen. Iets in mij wil heeeel erg graag, maar als ik realistisch ben, weet ik dat het alleen maar meer frustratie zal gaan opleveren, aangezien ik mij verre van goed voel. Gelukkig was daar de aankondiging van Trees, dat zij even langs zou komen en een tussenstop maken, op haar weg naar Heemskerk.

Ik had dus ook eventjes kunnen gaan sporten of desnoods nu nog kunnen gaan (de meiden blijven toch over), maar ik dook op de bank, alwaar ik een half uurtje weg doezelde. De pijn in mijn rug valt dus wel mee, zullen we maar zeggen. Daarna wat gemaild en toen kwam Trees een bakkie doen. Die verbaaste zich in het overvolle hok voornamelijk over alle poppen. We babbelden even wat en toen was het hartstikke tijd voor haar om verder te gaan. Weer die twijfel; zal ik dan toch maar gaan trainen? En maar weer achter de computer, nu om te bloggen. Ik zou beter voorzichtig kunnen gaan afstoffen of iets anders gaan doen dat niet te veel energie kost, maar wel "opruimt", maar het negatieve gevoel verlamt mij.

Zo toch maar heel groot "trainen" in mijn agenda zetten voor morgenochtend, of het nou wel of niet goed doet, doet er eigenlijk niet toe, want dit schiet ook niets op!

En dan wil ik het toch weer niet geloven! Ook vandaag had ik mij ingesteld op eindelijk een training. Die zou wel wat later zijn dan anders, want ik moest eerst met Rick naar de kinderpsychiater ivm zijn ADD-medicatie.

Alweer een leuke psych trouwens. Zei ik bij de laatste, die we niet mochten houden omdat ik met Rick naar Kram ging, "jammer", deze was ook erg aardig en zelfs bereid om Rick's niet ter zake doende vragen over bloeddruk te beantwoorden. Ze gaf ook een goede uitleg over het waarom van haar voorstel om 1 ritalintje toe te voegen aan de bestaande medicatie. Ik zag dat Rick zich, voor zijn doen, redelijk op zijn gemak voelde en dat wil wat zeggen, want bij het woord 'psychiater' begint hij al te steigeren.

Onderweg voelde ik al dat trainen geen optie zou zijn; ik kreeg last van duizelingen, de pijn achter mijn ogen werd, mede door de zon, niet minder en een flauwe zwakte hing in mijn lichaam. Bah, wat word ik hier sjacherijnig van!!!

Uhmmm, ietsje minder sjacherijnig nu, want ik word net gebeld en ik ben ws pop 2 voor de verkoop ook kwijt, heb ik er weer evenveel als voor ik weer eens werd bevangen door de poppenkoorts!

Waar waren we?

Oh ja; aangezien ik niet nog sjacherijniger moest worden, vond ik van mijzelf dat ik naar buiten moest. Dikke jas aan, zonnebril op. Thuis gekomen met thinner en een knuffeltje van 45 ct uit de kringloopwinkel voor mijn andere hobby, dacht ik meteen maar ff naar het postkantoor te gaan en de boodschappen te halen.

In de supermarkt merkte ik dat ik koorts had! Ff langs het zonnebankcentrum om daar een normaal kleurtje op te doen, zie ik ook helemaal niet zitten vanwege mijn lichtschuwheid en vage misselijke gevoel. Dit moet niet lang zo door gaan!!!

Gisteravond:

Ik sta in de woning van mijn moeder en het zeil moet naar buiten. Ik begin te trekken en te slepen en merk wederom hoe weinig kracht ik nu heb.

Ik denk aan afgelopen zaterdag, toen Gert opmerkte dat dat zeil bij elkaar toch behoorlijk zwaar is en dat ik het ms beter via de kortste route, door het raam, naar buiten kan doen.

Maar het raam zit mij te hoog en ik voorzie dat dat mij alleen ook niet gaat lukken. Vertwijfeld puf ik uit en krijg helemaal de verkeerde gedachten.

Immers; eens ben ik echt oud en/of chronisch danwel ernstig ziek en wie gaat mij dan helpen met dit soort zaken? De enige "vrienden", waar ik nog contact mee heb, wonen ver weg en blijkbaar ben ik , die elke dag wel staat te praten met allerlei kennissen, niet bij machte om hulp te regelen. Ik ben een mega individualist, die op dit moment stevig aan de grens van haar mogelijkheden zit en die grens wordt niet meer uitgebreid in fysiek opzicht.

Hopelijk nog wel in mentaal opzicht, maar ook daar ben ik op dit moment niet zeker van.

Even later, na een tweestrijd met mijzelf ("ik kan niet meer" vs "kom op, je MOET!"), zit ik huilend in de auto. Ik constateer voor de zoveelste maal dat het anders moet. Maar ik heb geen flauw idee hoe het dan anders moet.

Thuis heeft de huisautist nog wat extra rommel gemaakt en dus sta ik weer tegen het joch te schreeuwen, terwijl ik weet dat als er iets niet werkt, het schreeuwen tegen een autist is. Ik weet ook dat het pure frustratie van mijn kant is en dat het anders moet. Ik weet in dit geval zelfs hoe ik het wel moet doen, maar ik heb er de energie niet voor en iets veranderen bij iemand met autisme vraagt heeeel veel tijd en energie.

Vanmorgen:

Voordat de wekker afloopt, heeft Skippy mij wakker gemaakt met alle herrie die ze kan produceren. Ik krijg moordneigingen van die kat, al besef ik dat het "verplaatste frustratie" is. Mijn zoon constateert dat ik "alweer sjacherijnig" ben.

Ik begin te beseffen dat het feit dat ik al meer dan een week niet getraind heb, ms wel meespeelt in mijn slechte humeur. We waren er immers al achter dat een stevige bodybuildingtraining mij niet alleen psychische voldoening geeft (en nog een lading positieve dingen), maar vooral dat deze mij kennelijk voorziet van de nodige gelukshormonen, die ik vanaf de bank niet uit mijzelf kan aanmaken.

Ik kan mijzelf wederom wel schoppen dat ik heb beloofd te helpen op school, omdat ik niet alleen vage hoofdpijn en een gevoel van 'onwel' zijn heb, maar er bovendien een spier in mijn rug hard zeurt. Die heb ik dus gisteravond, met mijn getrek aan het zeil, verrekt of overbelast.

Ik meld mij keurig met boterham en pakje drinken bij de organsatrice, die helaas geen mensen over heeft. Maar als we aan tafel zitten voor de verdeling van de taken, komt er een altijd actieve moeder, die haar dag al voor het project gereserveerd had, maar niet op de lijst stond. Met veel liefde, schenk ik mijn plaats aan haar en duik thuis op de bank om daar na een half uur gebroken af te komen en op mijn buik in bed te gaan liggen (oorzaak die spier in mijn rug).

Als een uurtje later Gary langs komt met Lauren (ha, op het verkeerde been gezet; de postbesteller kwam langs met een pakketje, waarin de op MP gekochte babypop met de naam Lauren!!!), ga ik er definitief uit en doe ik wat hele onbenullige dingetjes, terwijl het hele huis schreeuwt om opruimen en schoonmaken.

Buiten staat de zon, maar zelfs met zonnebril doen mijn ogen pijn.

Ach, nog een uurtje en ik kan Luna ophalen van school (vandaag continuerooster) en even later een gesprekje houden met de kinderpsychiater over de proef met de Equasym.

Om kwart over 7 (de wekker stond op 5 voor half 8) stond zoonlief voor de deur. Kennelijk hadden vader en zoon beiden hun sms-je niet gelezen, maar dit was iig beter dan te laat komen bij de orthodontist, alwaar men mij met beschuldigende blik begint aan te kijken, omdat mijn zoon zijn tanden slecht blijft poetsen en ik zijn "kindergewoonte" om zijn vingers in zijn mond te steken, wanneer hij moe is, er niet uit krijg. Je ziet ze denken "waardeloze moeder!". Van autisme begrijpen ze uiteraard niets.

Gisteravond laat, keek ik een stukje van een documentaire en belandde in een opname, waarin een moeder wilde laten zien hoe moeilijk het kan zijn, wanneer je geen "gewoon kind" hebt. Excuus, ik weet niet zeker waar ik over praat, maar volgens mij ging het om een licht zwakzinnig meisje met geregeld angstaanvallen. Het kind was doodsbang voor haren wassen en die moeder waste dus nog steeds haar haar, terwijl ze al 12 was. Ze kreeg (dit keer) geen angstaanval, waardoor er nu ms wel mensen zullen zijn, die deze scene wel vonden meevallen, maar ga er maar eens aan staan, om een 12 jarige nog iedere keer volledig te helpen met douchen.

Bij ons komt er iets heel anders bij; een intelligente 13 jarige puber wil ook vaak niet geholpen worden! "Jij denkt dat ik niks kan!, Ik ben geen 3 hoor!, NEEEE, dat wil ik ECHT NIET", zijn maar enkele van de uitroepen, die hier voorbij komen en als je commentaar levert, dan hoor je " je verpest mijn humeur" of "zie je wel, jij ondermijnt mijn zelfvertrouwen!"

Ondertussen zijn de te dure pizza's onderweg, want ik trek het voor geen meter. Vanmorgen, na het bezoekje aan de orthodontist, stond ik wederom bij de huisarts, alwaar ik vanmiddag om 4 uur terecht kon.

Alsof ik verdorie een afspraak had gemaakt bij de tandarts wegens kiespijn; om ca. 3 uur was de folterende pijn, die mij al zo'n 5 dagen in de greep hield, opeens stukken verminderd.

Doc vond dat het ultieme bewijs voor zijn "virustheorietje", want daarbij duurde de ernstige hoofdpijn ook zo'n 5 dagen en verklaarde mij opgewekt dat ik de komende 2 weken nog wel niet helemaal okay zou zijn. Met een receptje voor Naproxen ("ook te gebruiken als je weer meer last krijgt van je schouder"), ging ik de deur weer uit. Receptje hangt nog op de koelkast, want bij de apotheek was het weer eens megadruk. 

- de overheerlijke pizza's gaan deels diezelfde koelkast in, mijn trek was blijkbaar nog niet zo groot, Luna had (ws) te veel popcorn op en Rick klaagt nu ook over hoofdpijn (laat het NIET waar zijn) -

Morgen mag ik, zeer tegen mijn zin gezien hoe ik mij voel, helpen bij een circusprojectje op de school van de meiden. Afzeggen is geen optie, ze rekenen nu immers op mijn komst. Soms kan ik mijzelf wel schoppen!

Toch maar ff er voor zitten om te bloggen, tenslotte sta ik bekend om het aantal postjes dat ik doe. (dat kwaliteit eigenlijk beter is dan kwantiteit bewijst het blog van Verbal Jam, dat ik volg)

Gert is nog onderweg naar huis en de NK bodybuilding is nog bezig, maar ik was blij dat Gert het ook wel voldoende vond, want, ondanks een mooie wedstrijd met goede atleten, was de zit mij, gezien mijn fysieke conditie, te lang.

Anstvallig hield ik mij op de achtergrond en verscholen achter mijn zonnebril, want ik ben nog nooit zo wit geweest (en geloof mij, dat valt op op een bodybuilding wedstrijd) en mijn gezicht heeft er alleen lang geleden zo slecht en gedrogeerd uit gezien, maar dan zonder dat de tand des tijds er ook al invloed op had, dus het was nu echt erg! Zo wil ik niet onder de ogen komen van mensen die ik maar zelden zie.

Wat mij betreft (auw, dit is niet aardig) mogen ze onmiddelijk de dames figure er uit halen, 't stelt echt niks voor; mooie meisjes, dat wel, maar ik kan mijn middelste (dochter) er zo naast zetten en die doet helemaal niets aan sport. Gewoon een verkapte miss verkiezing en dat hoort m.i. totaal niet thuis op een bodybuilding wedstrijd. Dat vind ik overigens ook van die aerobicsshowtjes, maar die hebben teminste nog iets sportiefs en ik doe het ze niet na. Okee, zo'n miss verkiezing zal ik ook niet winnen, maar daar hoef je helemaal niets uitzonderlijks voor te doen, moeder natuur moet je alleen maar een b-tje gunstig gezind zijn.

Zo, klaar met de boute beweringen voor vandaag!

Met hulp van Gert, ben ik het weekend, ondanks vette pijn en ongemak, redelijk goed door gekomen, al voel ik mij wel schuldig dat die jongen op zijn verjaardag niet eens een ontbijtje op bed heeft gekregen. Dat werd nog ff lekker ingewreven door Trees die er lustig op los mailde en smste.

Gelukkig ben ik eindelijk weer wat spullen van mijn moeder kwijt (2 x MP, tasje naar de weggeefwinkel om de hoek en het trapje is mee naar Gert) en staat het bankje boven.

Nu maar hopen dat de nieuwe week, die helaas al weer vol staat met allerlei afspraken, voorspoediger zal verlopen dan de afgelopen week

Alle hoop dat ik, om 10 uur naar bed gegaan, zou opstaan zonder die verdomde koppijn, maar helaas. Omdat ik dik over de toegestane dosis aan pijstillers was, bracht ik de meiden naar school, terwijl de paracetamol volledig uitgewerkt was. Bij het rijden door een kuiltje, leek mijn hoofd pas echt uit elkaar te barsten en de tranen stroomden over mijn gezicht. Meiden voor school afgezet en thuis mijn bed weer ingedoken, ondertussen huilend van de pijn. Oh nee, eerst langs de huisartsenpraktijk gegaan, want ik heb dus echt bijna nooit hoofdpijn en nu had ik het al zo'n 36 uur achter elkaar. Wat moest ik doen om er af te komen? Assistente zou dokter raadplegen, adviseerde even geen pijnstillers, want ms zou dokter andere voorschrijven en belde vrij laat terug om te melden dat doc aan een virusje dacht, ik voorlopig het maar moest aanzien en een ander merk pijstillers moest gaan halen. Ja, fijn, dat hadden de moeders op school ook al geconstateerd!

Tussen de middag, na het eten, dus ff naar de apotheek en daar werd mij Alive 550mg aangeraden, aangezien ik dat op school ook had gehoord, dat maar gekocht en thuis direct ingenomen. Het volgende uur lag ik huilend op bed, want het werkte nog niet. Dewi was intussen weer naar school, Luna begon aan een kleurplaat voor mij en vertelde dat ik, als ik mij wat beter voelde, maar eens boven op het krijtbord moest kijken. Gelukkig begon de Alive na een dik uur eindelijk te werken en zakte de hoofdpijn, de pijn achter mijn ogen en in mijn rug af naar een vage vervelend zeurende pijn, waarmee nog net te functioneren viel, wat mooi uitkwam, want ik moest nog een bankje voor Dewi ophalen.

Net voor we de deur uit gingen, belde teamleidster, die ik toch al nodig moest spreken en hadden we een prettig gesprekje.

Buiten keek de bloemenjongen naar mijn waterige ogen met diepe zwarte kringen er onder en bood spontaan aan straks ff te helpen met het bankje uit de auto halen. Ook zette hij zijn auto op mijn plaats, zodat ik bij thuiskomst een plekje zou hebben.

Luna kon zowaar even helpen om het bankje van het karretje in de auto te krijgen. Verbazend hoe snel je kracht afneemt tot niks!!! En thuis dus hulp bij het naar binnen sjouwen. Rick was de hele middag bij een jongen van school en dat was achteraf best fijn, want hij hielp bij thuiskomst bepaald niet mee om het wat gemakkelijker te maken.

Het bankje staat nog ingepakt, morgen mag Gert helpen met het naar boven sjouwen.

Toen de kids de deur uit waren en ik weer thuis was na een slopend "file ritje" terug via de Coentunnel, zag ik boven op het bord dat Luna "van harte beterschap en heel veel kusjes" had geschreven met alle kleurtjes die er aanwezig waren.

Skippy had ondertussen weer de nodige sloopwerkzaamheden verricht en omdat ze vervolgens ook nog eens naar mij begon te blazen, pakte ik haar op, zette ik haar voor de deur en riep "ga maar lekker buiten de boel slopen en kom vooral pas terug als je te moe bent om het binnen te doen!".

Ms beschikt ze over een onuitputtelijke voorraad energie en heeft ze mijn boodschap letterlijk genomen, maar het is intussen enkele uren later en ik heb al een rondje door de buurt gemaakt, maar het k..katje is weg! Normaal gesproken zit ze binnen 5 minuten voor de deur te mauwen, omdat ze het buiten (afgezien van in de tuin, waar ze mijn planten ook al deels gesloopt heeft) blijkbaar een b-tje eng vindt, sinds ze al maanden door ons wordt binnegehouden vanwege krolse katers en haar steralisatie.

Zelf zit ik er, heel eerlijk gezegd, helemaal niet mee als het beest niet meer terug komt, want "die kilo minikat" breekt het laatste leuke aan mijn toch al volledig uitgewoonde huisje af (je schaamte je bv dood met zo'n bank, maar een nieuwe is dus echt geen optie met die kat), maar... de kids zijn harstikke dol op die kleine sloper en huilen allen beslist de ogen uit hun kop als ze weg is. (ik ben zelfs bang dat Rick wekenlang niet zal kunnen functioneren als zijn "liefste familielid" (zoals hij zelf zegt) weg is)

Gatver, kan ik mij daar weer druk over gaan maken!

Vannacht werd ik wakker van stekende barstende hoofdpijn, die pas wat minder werd ruim na het innemen van de tweede 500 mg Paracetamol en toen werd ik nog een paar keer wakker, diep in het zweet en met bonkende hoofdpijn. Vanmorgen was het nog net zo erg en daarom dook ik nog anderhalf uur terug mijn bed in met de derde tablet. Bij het weggaan nr. vier en bij thuiskomst nr. vijf en nog heb ik loeiende koppijn.

Ik heb bijna nooit hoofdpijn en ik slik ook bijna nooit pijnstillers, ik snap er helemaal niks van.

Gelukkig heb ik mijn vouwfiets weer, die ook nog eens voor een laag bedrag gerepareerd is.

Dan de coaching.... kennismaking vandaag en volgende afspraak (ook vanwege tussenliggende feestdagen) over ca. 3 weken, half uurtje per keer.

uhm...ik zal niet negatief gaan doen...... 

Ik krijg van het bloggen nog meer hoofdpijn, dus ik ga nog maar ff op de bank liggen, voor ik mij aan de enorme klus van "eten klaarmaken" zet.

De negatieve versie

Was het vandaag eindelijk een mooie gelegenheid geweest voor de eerste ontspannende dag op "mijn strandje", moest ik verdomme weer in dat k.. huis van mijn moeder aan de gang. Ik voorzag dat het weer een lange dag ging worden, dus vertrok ik al om ca. kwart over 9, met, naar goed gebruik, het laten kapot vallen van weer iets belangrijks voor de deur. Ook stonden er weer onmiddelijk 2 auto's achter mij te toeteren, terwijl ik de spullen stond in te laden.

Buurman, die de rest van de zooi wat mij betreft mocht hebben, was er eerst niet en bleek later opeens niets meer te hoeven, zodat ik er mooi mee opgescheept zit. De vloer in de woon- en slaapkamer kostte veel meer tijd als de te postitief ingeschatte tijd, die ik dacht nodig te hebben. Ook kan ik dus nog een keer extra terug om die overgebleven zooi op wat voor manier dan ook te lozen. (kringloop? gratis ophalen? bij het grofvuil zetten?)

Onder de loeizware wasmachine lag een dooie muis en genoeg vet voor weer een nieuwe emmer met sop.

Om 1 uur een leuke afspraak vanwege de poppenhobby, maar na flink veel moeite om het adres te vinden, bleek dat mijn ventiel bij het op slot zetten van mijn vouwfiets was afgebroken. Lopen naar de fietsenmaker, fiets morgen ook nog eens ophalen daar diep in Oost (waar is het eigenlijk precies?) en vanaf daar nog meer dan een stevig half uur lopen naar Intratuinen, alwaar mijn auto geparkeerd stond. Onderweg bijna paniek, omdat ik de omgeving echt niet meer herkende. Auto op het oude adres weer helemaal volstouwen, incl. trapje, stofzuiger etc. 

Bij het nieuwe adres van mijn moeder vet betalen voor het parkeren, blijkt zoon daar te zitten en die moest ik dus ook nog op het station afleveren voor zijn fiets. En mijn moeder had nog meer troep voor ons. We komen nu helemaal om in de rotzooi.

We zaten nog te eten, toen mijn ex al met Dewi aan kwam. Het is niet meer goed gekomen hier, het ziet er nu uit of er meerdere bommen ontploft zijn, maar ik heb echt de energie en de creativiteit niet meer om ook nog maar iets te proberen op te ruimen.

De positieve versie

Gelukkig was ik al vroeg in mijn moeder's oude huis, want er was nog wel wat te doen. Om 1 uur had ik een afspraak, waar ik lekker op de vouwfiets heen kon. Super gezellig daar,ook altijd leuk om over je hobby te kunnen praten met een andere enthousiasteling. En nu heb ik voor een heel zacht prijsje Nerissa van Sebilla Bos er bij voor mijn verzameling. Ik moet nog even kijken of ik de pop ga bewerken of zo laat. Het is zo ook al een lieverdje.

Helaas brak het ventiel van mijn vouwfiets, althans dat bleek toen ik even verderop bij de fietsenmaker aan kwam. Morgen kan ik de fiets weer halen en dat komt goed uit, want ik kan morgen ook eindelijk bij de adhd-coach van Mentrum terecht, dus dan kan de fiets ook meteen gehaald worden. Dat b-tje parkeergeld extra, maakt nu immers ook niet meer uit!

Vervolgens had ik een fantastisch wandelingetje in de zon, o.a. langs een hofje, waar je je honderd jaar terug in de tijd waande en deels door het park, terug dus naar de auto, die bij Intratuinen geparkeerd stond en die auto laat mij de laatste tijd tenminste nooit in de steek!

Toen ik met nog wat laatste spulletjes in de auto, bij mijn moeder aankwam, bleek dat Rick een uur eerder vrij was en die was spontaan naar zijn oma gegaan. Zo konden we samen, met nog wat extra spulletjes van omie vandaan, naar huis rijden, waarbij Rick meteen er voor zorgde dat alle viezigheid uit de blowers is.

Lekker buiten in de tuin gegeten, Dewi was er extra vroeg en de eerste van de kids komt nu pas weer terug van het buitenspelen. De spulletjes ruim ik de komende dagen wel weer op en als dat niet lukt, heb ik ms nog wel even tijd in het weekend, als de kids er niet zijn.

Het zullen wel 2 weekjes afzien worden, maar na de chocoladeschranspartij van gisteren, werd ik vanmorgen dik in het zweet wakker, had ik het bijzonder koud bij het naar school brengen van Luna en begon ik steeds meer te gapen om vervolgens tijdens mijn mini training bij Bruno's Gym duizelig te worden en vlekken te zien en nu met pijn achter mijn linkeroog en hoofdpijn rond te lopen, al kan dat laatste ook mede het gevolg zijn van een niet zo aardig mailtje van de bedrijfsarts en een gepeperde rekening, vergezeld door een "indringend praatje" van de orthodontist, waar ik net met Rick vandaan kom.

Tijd om te stoppen dus met alle zoetigheid, waar ik, zoals ik toch allang had moeten weten, zwak, ziek en misselijk van word.

Gisteren begon overigens knap verkeerd. Toevallig beschreef Gert mij onlangs nog zo'n soort dag, zodat ik weet dat ik niet de enige ben en gelukkig duurde het bij mij dit keer niet de hele dag, maar ondertussen heb ik tijdelijk geen vingerafdruk meer op mijn linkermiddelvinger (leuk, die gehaakte pannenlappen van mijn moeder, maar minder geschikt voor adhd-ers, die het rekje van de oven naar buiten willen trekken; "oei, net op een gaatje gepakt") en staan de krabsporen op schouder en borst, omdat ons k..katje in paniek raakte, toen ik haar gezellig mee wilde nemen naar de achtertuin. Verder o.a. aangebrand brood en de ontdekking dat ik geen behang meer had voor het weg getrokken behang in Rick's kamer, vanwege de ontdekking van schimmel. 

Nu wel een lichte tijdsbesparing opgelopen, zodat ik vandaag wat meer tijd heb om dingen te regelen. Zo kan de UPC box in een speciaal door het bedrijf opgestuurde doos met etiketten gewoon naar het postkantoor, heb ik maar eens een brief geschreven naar de woningbouwvereniging, die toch niet terug belt (vanwege vragen over mijn moeder's huis) dus die kan nu mooi op de post, ga ik ff een nieuwe waterkoker halen en nog wat spulletjes voor mijn moeder, kan ik zelf gelijk de boodschappen gaan doen, zal ik de wasmachine maar weer volproppen etc. etc. Aan de slag dus maar weer, terwijl ik het liefst ter plekke was gaan liggen!

Kinderen kun je niet, zoals tv's of koekjes, met elkaar vergelijken.

Toch kan ik na twee dagen dezelfde activiteit met eerst de twee oudsten en vervolgens de jongste het niet laten om "mijn ingewikkelde kids" met elkaar te vergelijken.

Aangezien jongste gistermorgen een paasbrunch had met de familie aan vader's kant en de oudsten vandaag bij hun vader (d.w.z ws bij hun opa en oma) zijn en omie nu eenmaal net in St. Jacob zit (waar 2 van de 3 kids nog niet geweest waren), ging ik gisteren met de oudsten bij mijn moeder op bezoek.

Wij deden dit "uitstapje" met de trein, immers ik had al die tijd gebruld dat dat nu makkelijker was als met de auto en Dewi verheugde zich op het openbaar vervoer, dat voor kids die normaalgesproken met de auto gaan, in de meeste gevallen een uitstapje op zich is.

De treinen reden minder vaak als normaal en lijn 9 deed er gevoelsmatig honderd jaar over om op de Plantage Middenlaan te komen.

Ik leerde wel dat mijn zoon, met zijn vaak "negatieve denkpatroon", super relaxed kan zijn betreffende het moeten wachten. "Waarom rennen? Ze wachten toch niet op jou en zo duurt het nog langer voor de volgende aankomt", was bijvoorbeeld een zinnetje dat hij gisteren produceerde.

Omie begon weer eens te zeuren over de, laten we het "slechte communicatieve kant" van mijn oudsten noemen. Wel genoten ze (ik lust die zooi niet) op een zonnig terras van een portie bitterballen. En, vooral niet vergeten; zoonlief had intussen netjes het vitrinekastje dat ik niet af kon krijgen, af gemaakt.

Vanmorgen had jongste opeens besloten dat ze ook omie's nieuwe woonomgeving wilde zien en dus pakten we de vouwfiets, waar zij al een aantal jaren geregeld voor op de stang staat, terwijl ik fiets. Vouwfiets in de trein en op CS weer uitstappen, alwaar wij best aandacht trokken. Minstens een half uur sneller dan de voorgaande dag, stonden we bij omie. Luna knuffelde haar maar eens, vrat een heel paasbrood weg, wilde buiten naar de vissen kijken, ("kun je ook eventjes rustig wachten Luna?") twee minuten op het terras zitten en oh ja, "portie bitterballen graag". Daar was het nog wat te vroeg voor, maar in de tussentijd begon Luna met omie een zweeds raadsel op te lossen, terwijl er nog een stuk ossenworst en een lading drinken bij het kleine blonde monster naar binnen verdwenen. Na de bitterballen konden we via Albert Heijn weer richting huis.

"Bel je mij een keertje?" probeerde omie maar weer eens, maar dit maal tegen haar jongste kleinkind en die stelde haar gelukkig niet teleur.

Het verschil tussen een adhd-er en twee autisten mag hierbij wel weer duidelijk zijn!

Rick staat mij weer hevig te irriteren met een skateboard die werkt op schijfremmen, waarvoor hij Dewi mee naar buiten "sleurt" en vervolgens binnen weer uren bezig is met het verbeteren van zijn "uitvinding". Aangezien Luna onlangs hetzelfde meemaakte en daar, net als Dewi nu, niet vrolijk van werd, probeerde ik hem net te wijzen op wat dit soort dingen met anderen doen, maar vervolgens heeft dat als resultaat dat hij op mij begint te foeteren omdat ik hem weer eens zou ophaasten. Zucht, ik geef het ff op!

Wel net met Dewi de film "Alibi" gezien en die is echt erg leuk!

Vanmorgen met Rick en Luna naar Amsterdam Noord gefietst om voor Luna een eenwieler te halen, waar Luna de hele verdere dag mee bezig is geweest.

Zelf o.a. bezig geweest met mijn reborns, waardoor het nu lijkt alsof er een bom ontploft is in huis, want niemand die ook maar iets uit zichzelf zal opruimen, dus als ik het niet doe, is het binnen een dag een chaos.

Ik ga de pc afsluiten en proberen of mijn oudste kids (jongste is met haar vader mee, want ze hebben morgen een paasbrunch) al klaar zijn voor de "hoofdfilm".

Zo'n dag als vandaag, maakt toch maar zeker dat ik na mijn pensionering beter in een warm land kan gaan wonen!

Rick moest vandaag naar school, de meiden hadden vrij. Nadat ik hem de deur had uitgewerkt, ging ik terug naar mijn bed en zo maakte ik eindelijk weer eens 8 uur slaap en waren we, dankzij de wekker, precies op tijd om Luna naar haar vriendje te brengen voor een feestje en met Dewi naar een slaapbankje te gaan kijken.

Ondertussen belde Rick op, of hij met zijn klasgenoten naar de kermis mocht. Zo verrassend en inmiddels was het duidelijk geweldig mooi weer, dus stemde ik toe. Immers; Rick verveelt zich thuis anders toch maar, hij is dol op de kermis en zo is hij ook lekker een paar uur buiten.

In mijn gedachten stond die kermis op de Dam, maar de moeder van Luna's vriendje wist te vertellen dat er kermis was bij het olympisch stadion. (oef!)

Dewi en ik liepen een flink aantal meubelzaken af om uiteindelijk terug te keren bij Leen Bakker, maar nu niet voor het roze bankje dat toch wel heel ielletjes bleek te zijn, maar voor een lime groene. Die moest helaas besteld worden, maar ze weet nu dat 'ie er aan komt.

Geen plaats voor de auto bij terugkomst en daarom bij de videotheek geparkeerd en 10 minuten in het zonnetje op de steiger langs het water gelopen. Zo krijgt Dewi tenminste nog wat zon, dacht ik er bij. Dat kwam later helemaal goed, want we belanden op een zonnig terrasje in de stad. Daarna mocht Dewi van mij computeren en ging ik boodschappen doen. Vervolgens lag ik een half uur in de tuin, waar ik mij steeds meer zorgen begon te maken vanwege Rick en de kermis. Wat nou als hij zijn klasgenoten zou kwijt raken en niet meer wist hoe hij richting station moest komen? Wat nou als ze problemen kregen met een groepje Marokkanen? Bedacht ik mij daarna dat dorpsjongens en Marokkaanse jongeren overigens veel gemeen hebben. Zo kunnen beide groepen het niet uitstaan dat er mensen zijn die "anders" zijn en reageren beide groepen daar meestal agressief op.

Mijn binnenste staat al niet stil, vanwege de stressdag die ik in mijn vorige stukje beschreven heb, (overigens had ik vroeger regelmatig dit soort drukke dagen, zonder dat het mij wat deed, maar dat is nu duidelijk anders,) maar de gedachte dat mijn jochie "iets" zou kunnen overkomen vocht nu met de gedachte dat je een dertienjarige los moet kunnen laten en dat hij niet kan leren, wanneer hij niet kan ervaren.

Ondertussen knal ik bijna van stress uit elkaar. Luna is opgehaald, we zitten nu allemaal thuis en helaas is het al weer bewolkt (maar 't was een geweldig mooie dag!). De telefoon ligt naast mij. Ik heb gezegd dat hij om 5 uur thuis moet zijn en denk zomaar dat ik om 5 over 5 zijn nummer al gebeld zal hebben, als hij er dan nog niet is. 

(zal nog wel ff een comment plaatsen hier over, zodat jullie weten hoe het is afgelopen)

07.10 uur: wekker loopt af

Eten voor meenemen klaarmaken, wassen en aankleden, Luna wakker maken, eten & drinken, Luna op de vouwfiets naar school brengen, gemaakte vlinder bewonderen, terug fietsen, A. tegenkomen, A. rijdt even mee, cadeau overhandigen, Rick uit bed halen, zijn eten & drinken klaar maken, Rick ophaasten, zijn fiets uit de schuur pakken, spullen in de auto gooien, naar Ikea gaan, tafel halen, tafel naar mijn moeder brengen en in elkaar zetten (ondertussen glaasje melk en 2 evergreens), naar mijn moeder’s oude huis, geklier met de parkeerautomaten, koelkast verkopen, helpen met het ding in de auto laden, zeil oprollen, ondervloer verder verwijderen, plastic van raam aftrekken, met 7 vuilniszakken en een stukje vloerkleed naar de container lopen en de boel er in dumpen, auto weer in om alarmsysteem weg te brengen (was in Oost), constateren dat mijn moeder het foute adres heeft opgeschreven, navragen bij zorgwinkel, nu alarm afleveren op juiste adres, tekenen, sleutel en ontvangstbewijs krijgen,  langs de stomerij om het vloerkleedje op te halen, terug naar mijn moeder’s huis met geldig parkeerkaartje, vloer afsteken, mijn moeder bellen op haar vaste nummer (hoera, die doet het!), zooi opruimen, stofzuigen, kleedje brengen, file naar huis (ondertussen boterhammen met pindakaas en pakje appelsap), Luna ophalen van Freekids, zooi uit de auto halen, praatje met buur verderop over buuf (gisteren telefoonnummer van haar broer opgezocht en hem gesproken, het gaat wel weer met buuf, al blijft ze nog een tijdje in het ziekenhuis) en intussen plaatsje voor auto gevonden, met de vouwfiets pizza’s halen en mijn gerepareerde opoefiets, fietsen (plus die van Rick) in de schuur zetten, pizza’s in de oven smijten, 3 porties aardbeitjes met slagroom maken en eten & drinken, containers binnen halen, theezetten voor Rick’s hulpverlener, met Luna afwassen, Luna’s skate repareren, touwtje terugstoppen in joggingbroek, ff met Luna mee naar speeltuintje om schommel goed te hangen, ex brengt Dewi, Dewi helpen met computerspel opstarten, Luna helpen met (alles rondom het) naar bed gaan, rebornpop uit elkaar halen, reborn ledematen verven, tas uitpakken, gereedschapskoffer terug in de schuur zetten, Rick weer eens ophaasten en helpen, 2 x een stripverhaaltje voorlezen, nog een b-tje verven, rebornpop verkleden, bloggen

22.55 uur: tijd om naar bed te gaan, maar eerst nog wat eten & drinken, wekker zetten, tanden poetsen en omkleden

De dag begon al verkeerd. Bij het naar school brengen van Luna, ze zat achterop, reden we door een kuiltje en hoorden een droge klik, waarna een vastloper. Minstens 5 spaken waren opeens gebroken. Fiets aan de kant en lopen. Op de terugweg de fiets neergezet vlakbij de fietsenmaker in de hoop de fiets er 's middags laat te brengen, maar hij blijkt op maandag dicht. Ondertussen komt de vraag in mij op of ik eigenlijk niet eens aan een nieuwe fiets toe ben. Ms is de mijne trouwens morgenochtend wel weg, want hij staat nog bij de fietsenmaker voor de deur.

Bij Bruno's Gym hadden ze het voorjaar in het hoofd, althans dat wil ik aannemen, aangezien een andere verklaring zou zijn dat er een pakketje uit bijvoorbeeld het voormalige oostblok is gearriveerd en meerdere personen van dit pakketje gebruik hebben gemaakt.

Eigenaar Eric bijvoorbeeld, die liep het ene moment nog de dumbbells te sorteren en mij vriendschappelijk op de rug te kloppen en nog geen minuut later stond hij buiten op de bezem de ijverige & nette ondernemer uit te hangen door het plein voor zijn deur te vegen.

Binnen werd ondertussen vrolijk met enorme gewichten gegooid.

Naar de smaak van mijn sportschoolgenoten, ging ik te vroeg weg, maar ik moest Rick naar school brengen en aangezien ik ook een gesprekje had met zijn mentor, wilde ik dat niet in mijn sportkloffie doen.

Je wordt wel creatief van al dat gedoe. Zo parkeerde ik mijn auto bij Intratuinen, teneinde minstens een tientje parkeergeld uit te sparen en stapte ik met gereedschapskist en schoudertas op de vouwfiets. In de grootste gaten in de wand gingen eerst wat propjes krant alvorens de muurvuller werd aangebracht. Een deel van de ondervloer is door mij alvast verwijderd en in kleine stukjes in de ondergrondse vuilcontainer verdwenen.

Stuit ik verdomme ook nog op grote klonten granol op de houten vloer, die ik er dus ook nog kon gaan afsteken. Reken nog maar een paar uurtjes extra werk!

Met Rick vervolgens thee gedronken bij mijn moeder. Rick was erg stil, het kwam op mij over alsof hij het helemaal niets vond, maar hij vertelde later dat dat wel meeviel. Omie's kamer was klein, maar "wel leuk".

- ondertussen belde de eerste klant van MP voor de koelkast en heb ik een afspraak gemaakt voor a.s. woensdag -

Luna vervolgens opgehaald van Freekids (we hadden een dag geruild) en die ging behoorlijk door het lint omdat we via Mc Donalds terug reden, maar ik er niet wilde stoppen om te eten. Van eten maken, was in de machine proppen, proberen wat spullen op te ruimen, afwassen en de bovenkant van de keukenkast schoonmaken omdat ik zag hoe smerig die was toen ik er wat spulletjes van mijn moeder bij wilde smijten, ging ik naar Luna naar bed brengen, mail checken ivm MP, was ophangen (er ligt nu echt een berg om te vouwen) en Rick richting bed pushen. Ik ben echt doodmoe, maar voorlopig is het einde van de verhuisklus nog niet in zicht.

Wel zie ik steeds meer complicaties optreden en wordt mijn aversie tegen verhuizen en klussen met de dag groter, wat heel slecht uitkomt gezien mijn eigen situatie.

Ondertussen geen idee hoe het met buuf gaat. Ik ben het telefoonnummer van haar oudste zoon, wat ik toch echt had, hartstikke kwijt.

Kreeg ik gisteravond toch de heldere ingeving om vanmorgen alvast om even over 10 bij Ikea te staan voor een tafeltje, maar vannacht om 3 uur kon ik nog niet slapen en om half 9 zette ik de wekker uit. Kwart voor 10, de kerkklokken luidden, werd ik opnieuw wakker en toen moest ik er toch echt uit, wilde ik vandaag nog iets kunnen afwerken. Geen Ikea dus.

"In de schuur ligt niet veel, hoor", had mijn moeder gisteren nog gezegd.

Als dat niet veel is, moest ik vanmorgen concluderen, dan ligt er ook weinig zand op het strand. Van plantenpotten tot tuingereedschap, van stukjes hout en de wieltjes van een rollator tot boodschappenmandjes en dozen vol electriciteitsdraad etc etc.

En ik maar sorteren: vuilnis, voor de Afrikaanse buurman en voor mijzelf. Het tuingereedschap liet ik grotendeels liggen, ms wat voor de nieuwe bewoner(s)?

Laat ik het verder kort houden: idem voor de keukenkastjes, aan het zeil kwam ik niet toe, alles wat ik uit de muur trok, liet een deel van de muur uit elkaar vallen en voor ik het wist was de klok een flink aantal uren verder, terwijl ik nog naar mijn moeder moest om de kast in elkaar te zetten.

Met de Renault zuchtend in zijn toch al niet te beste vering, parkeerde ik mijn auto op de Plantage Middenlaan om maar weer eens 10 euro in de parkeerautomaat te gooien. Wel 5 x ben ik terug gelopen naar de auto om er dingen uit te halen en dingen in te stoppen.

"Ik mis dit en dat", zei mijn moeder dan en ik "heb ik". Of "die magnetron moet jij toch maar mee nemen, hij neemt zoveel plaats in en wat ik wil warmen kan ook op het warmplaatje".

Om 5 uur ging ik richting huis en tijdens het eten maakte ik de volgende werklijst:

1) koelkast, gasstel, wasmachine, magnetron en lamp op MP zetten

2) stiefbroer bellen om het verpleegbed weg te halen, mobiele nummer doorgeven en zeggen dat de sleutel ook bij mijn moeder ligt

3) alle zooi die ik heb meegenomen opruimen

4a) zeil er uit halen en aan buurman geven, b) muurvullen, c) groene vloerplaten en stukje tapijt er uit halen, in stukjes snijden en illegaal in de container smijten

5) tafel halen bij Ikea, kijken voor stoel en kleed van de stomerij halen

6) alarmsysteem inleveren bij Thuiszorg in A'dam ZO

7) stand gas- en elektrameter opnemen en versturen

8) laatste schoonmaak, schoonmaakspullen, stofzuiger e.d. meenemen

9) sleutels inleveren

10) UPC box inleveren in A'dam Westpoort

Ik was net met item 1 klaar, toen Luna thuis kwam, gevolgd door Rick. Gelijk maar wat weggegeven aan de vaders, waarvan vader van jongste gelukkig wel wat kan gebruiken.

Bezig met item 3, kwam er met gillende sirenes een ambulance de steeg binnen rijden. "Niet buuf", riep ik nog, maar ja hoor. De thuiszorg stond voor de deur en buuf deed niet open. Ze lag stil op de bank. Nadat de huisartsenpost en de politie gearriveerd waren, liep ik met de agenten naar achteren en werd het raam van de achterdeur ingeslagen.

Niuewsgierig bleef ik achter, terwijl een peleton hulpverleners naar binnen toog. De agenten stapten ook maar weer hun surveillancewagen in.

Een half uurtje later ging ik eens informeren. Buuf leefde nog, maar niet al te enthousiast. Even later kwam haar broer en werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis. We togen aan het timmeren. 2 platen (Rick's schietdoel), 3 planken en veel spijkers later, bleek dat de deur niet meer op slot wilde (en dat lag niet aan ons timmerwerk, maar de deur was licht ontwricht, omdat hij niet zo makkelijk van buiten open wilde en oom agent geen zin had om door het glas te kruipen).

We duwden en trokken en toen ging ik maar eens op zoek naar een hangslot. Intussen was buuf's oudste zoon aangekomen en volgde overleg over de nieuwe tv. Ik denk dat ze hebben besloten 'em toch mee te nemen, i.p.v. in mijn overvolle hok te stallen, want ik heb inmiddels al drie kwartier niets meer gehoord.

Intussen draaide een was van mijn moeder en stond alle afwas er nog, Luna was dan wel net naar bed voor de ambulance kwam, maar nog wakker en Rick ging weer te laat naar bed.

De was heb ik opgehangen, de afwas blijft tot morgen staan.

FF checken vanwege jeuk aan de linker zijkant en ja hoor, de geheimzinnige uitslag zit er ook weer!

Om 8 uur vanmorgen stond F. hier met zijn bus, waar we het seniorenbed van mijn moeder en de nieuwe wandvitrinekast direct in konden plaatsen.

[Wij zijn hier stiekem een b-tje blij, dat we zo netjes van het bed afkomen, want we hadden het aangenomen, omdat het nog nieuw was, maar mijn moeder een "verpleegbed" nodig had . Dewi, die er in sliep, wil zo graag een slaapbankje.]

In 3 keer rijden was alles over. De afrikaanse buurman, die alles kan gebruiken, kreeg een lading van voor ons overbodige spullen, om 12 uur werd mijn vouwfiets uitgeladen en kon mijn verhuisvriend, via zijn werk (bus weer omruilen voor eigen auto), terug naar zijn gezin en dankzij de hulp van een geweldige vrijwilligster, kon ik om 4 uur richting huis. Alles was uitgepakt en ingeruimd, een klus die mij als adhd-er niet echt goed af gaat.

De kabel tv deed het per ongeluk, vooral niks zeggen en blij zijn dat mijn moeder niet tot dinsdag zonder tv zit!!!

Het mobieltje, dat ik aan mijn moeder had gegeven omdat ze nog geen vaste aansluiting heeft, werd een uurtje geleden netjes door haar opgenomen (zou dat het einde van haar angst voor techniek betekenen?) en ze had lekker gegeten.

Morgen alle spullen die ik kan gebruiken, maar vooral alle spullen die ik vanwege emotionele waarde niet weg kan doen, inladen in mijn eigen auto. Alle troep van wanden, plafond en plinten trekken / schroeven en een begin maken met het verwijderen van het zeil op de grond, waaronder ik vanmorgen nog vloerbedekking en ondervloer ontdekte. (zo'n groene ondervloer, die helemaal verpulverd is). Daarna proberen om op mijn moeder's nieuwe adres de wandvitrinekast in elkaar te zetten, wat wel een drama zal worden. Dag weer gevuld, weekend voorbij!

Als ik dit bovenstaande zo nalees, zou je kunnen constateren dat alles goed verlopen is. Helaas ontbreekt bij mij het positieve gevoel. Mijn huis, dat al zo slordig en vol is, kan geen plaats bieden aan alle spullen die ik morgen mee moet nemen.

Ik heb weer wat organisatorische foutjes gemaakt, die nog meer tijdsverlies zullen opleveren.

Mijn hersens draaien overuren en ik voel mij lichamelijk echt zwaar k.. In de trein dacht ik nog ff dat ik thuis alles wat ik de komende weken in het kader van het oude huis van mijn moeder nog moet doen, op zou schrijven / op een rijtje zetten, maar het lijkt nu ongrijpbaar. Ik ben helemaal hyper en er komt niets zinnigs uit mij, ook levert die hyperactiviteit geen leuke acties op, zoals dat ik nou eens de emmer met sop pak of zo. Wel heb ik alvast het cadeau weten te regelen, wat mijn vrienden krijgen als dank voor het verhuizen en omdat F. vanmorgen geen geld aan wilde pakken van mijn moeder. (ik moet nog wat kleine cadeautjes o.a. voor de vorige eigenaar van mijn vriendentafel, maar zo ver ben ik ook nog niet gekomen).

Tijd om hier te stoppen met bloggen; mijn schrijfsels zijn meestal niet zo nuttig, maar nu word het wauwelgehalte wel bijzonder hoog.

Had ik toch bijna zonet de bedrijfsarts terug gemaild dat hij maar lekker het afkeuringstraject op moest starten!

Het wordt een lang verhaal om uit te leggen, maar ik vat het aardig samen wanneer ik zeg dat ik net boven zat te janken bij de gedachte dat ik ook iets aan de kamer van de meiden zou moeten doen en mij daar absoluut niet toe in staat voel en nu een bovenmenselijke trek in cocaine heb.

Morgenochtend toch vroeg er uit, want het schema is omgegooid. Wetende dat ik mijn moeder daar ook blij mee maak, heb ik niet geprotesteerd tegen dit idee, maar ik kan ook wel janken als ik er aan denk dat ik nog die extra uurtjes slaap niet ga krijgen, want ik kan nu wel mijn bed in duiken, maar het zal nog vele uren duren eer ik slaap, terwijl ik niet automatisch om 7 uur wakker wordt.

Door die trek in coke, dacht ik opeens aan wat anekdotes uit de Brijderstichting, maar nu ik ze op wil schrijven, lijken ze opeens een stuk minder leuk.

Ik denk dat ik maar ff doelloos ga rondsurfen, d.w.z. als ik een briefje heb gemaakt van alles wat ik morgenochtend absoluut niet mag vergeten.

Als ik een dagje oversla met schrijven, mist niemand wat, maar kennelijk wil ik toch graag ff stoom afblazen...

Vannacht lag ik weer tijden wakker om dan toch minstens een uurtje voor de tijd van gisternacht in slaap te vallen, echter deze extra tijd werd weer deels gecompenseerd omdat een half uur voor de wekker een kloothommel via Luna's telefoon (die bijna nooit aan staat, maar nu natuurlijk net wel!) besloot een einde te maken aan mijn veel te korte nachtrust. En wat ik al verwachtte gebeurde; 1 minuut voor de wekker viel ik weer in slaap!

Luna had weer eens bedacht dat ze niet naar school wilde. Zou je toch mogen hopen dat de Equasym helpt, maar dan blijkt dat dit in zoverre is, dat Luna beweert haar rekenwerk en haar extra rekenwerk nu al voor de hele week af te hebben (niet gecheckt, ms overdrijft ze) en dus zou het volgens haar volledig zinloos zijn om naar die saaie rotschool te gaan.

Zo had ik voor half 9 's morgens al aardig wat irritatie opgelopen. Op school bleek dat Dewi weer een t-shirt mee had moeten meenemen om te pimpen en die hadden we natuurlijk niet bij ons.

Het trainen bij Bruno's Gym gaf ff verlichting, de borst- en armspiertraining ging wel zwaar en pijnlijk, maar niet veel slechter dan anders, al voelde ik nogal wat tijdsdruk. Ik wilde nl met Rick naar de kapper, maar om 1 uur zou zijn hulpverlener komen. We haalden het gelukkig ruimschoots, al schoot het voor mijn gevoel voor geen meter op bij de kapper.

Ik had ook nog even tijd om UPC te bellen, want op de brief die mijn moeder had gekregen stond wel het juiste adres, maar zonder toevoeging (pand en kamernummer). Ik wilde "ff checke" of het zo in orde zou komen en dat komt het dus niet. Nieuwe mutatie en pas dinsdag kabel tv voor mijn moeder.

Wat zeg je? Regel je dat toch intern? Hahaha, had ik zekerheidshalve gisteren al willen proberen, maar een aanvraag bij de TD van het bejaardenhuis duurt ook een week!!! (terwijl ze tevens een verpleegafdeling hebben, die op dezelfde manier werkt als het ziekenhuis) Grrrrrrrrr!

Snel een t-shirt naar school gebracht, de chipknip maar weer opgeladen (want je blijft geld uitgeven aan parkeren in het centrum van Amsterdam. Ik denk dat deze verhuizing mij alles bij elkaar toch al snel 100 euro aan parkeergeld zal gaan kosten!) en een broek voor Dewi die te groot was terug gebracht. Meiden opgehaald, picknickbank deels in de olie gezet, zodat ik tenminste nog ff in het zonnetje stond. Die klus is eigenlijk geen klus, maar een legitiem excuus om ff buiten te kunnen prutsen!

Ohja, ook nog een half uur met Rick's mentor aan de telefoon gehangen. Maandagmiddag breng ik Rick voor een paar uur naar school, kan ik meteen zijn rapport bespreken en weer langs mijn moeder gaan om te kijken hoe haar eerste gewone dag bevallen zal zijn.

Omdat de interne motor toch blijft lopen (ik kan hem nu dus echt niet meer afzetten en vrees dat het wel weer zal eindigen met een onsteking of een blessure, die functioneren tijdelijk onmogelijk maakt), heb ik meteen maar ff wat nieuwe kleding gehaald voor de kids (kinderbijslag is weer binnen) en na het avondeten is Luna ook naar de kapper gegaan.

Een aantal items van de planning is wederom niet afgewerkt, maar aangezien ik vanavond onredelijk stond te schreeuwen tegen de kids, weet ik dat mijn grens al lang geleden bereikt is en dat ik alles verder maar moet laten voor wat het is. Dat schreeuwen deed ik overigens nadat (de kids stinkend vervelend waren en) ik mijn mail geopend had waarin o.a. een mailtje van de bedrijfsarts met de vraag waar mijn reintegratieplan blijft. Nou, een beter moment kon hij niet gekozen hebben!!!

Ach, Rick's creme werkt ook tegen mijn eczeem.

Tijd om veel te trainen heb ik deze week toch niet, dus wat maakt het uit dat ik nog steeds een kuitblessure heb (naast de 2 chronische blessures die ik al heb)?

Zaterdag kan ik anderhalf uur later uit mijn bed komen, dan de rest van deze week en over een maand heb ik de sleutel van een leeg gehaald huis al een week ingeleverd! 

Waarschuwing: dit zal een warrig blogje worden!

Er waren een aantal zaken voor vandaag, die ik beslist geregeld / afgehandeld wilde hebben en dat is dus NIET gelukt. Hoogst irritant, ook al omdat het voor een groot deel niet aan mij lag. "De hele wereld is weer takke langzaam!"

Dit citaat verdient uitleg, want de gemiddelde adhd-er vindt al snel dat iets te langzaam gaat. We hadden liever dat het gisteren geregeld was. Maarre dat een kleedje 2 weken bij de stomerij moet liggen, dat ze in het bejaardentehuis denken dat ik elke dag tijd heb om weer iets anders te regelen en dat mijn zoon niet zelfstandig aan zijn huiswerk gaat, ook niet als je er een brief met koeienletters naast legt (zie je wel, ik heb echt klonen van mijzelf nodig!), dat irriteert behoorlijk en roept toch echt de vraag op waarom er nou nooit ff snel iets gedaan kan worden. 

Ook blijkt dat ze bij St. Jacob een speciale manier van doen hebben. Wat ik merk is dat ik aanvankelijk op alle vragen een "nee" of 'kan niet" krijg en als je eventjes doorpraat, dan "maken ze wel een uitzondering". Of zouden ze ingeseind zijn over de dochter van mevr. B., die "overspannen en snel agressief" kan zijn? (geintjuh, zoveel paranoia gaat zelfs mij te ver)  

In deze psychische toestand, scoorde zoonlief iig makkelijk. Gisteren herhaalde hij nog maar eens wat een hekel hij aan 1 april heeft. Maar toen ik thuis kwam, weer eens mijn auto op een paar kilometer afstand geplaatst wegens gebrek aan parkeermogelijkheden, met een paar tassen met rotzooi van mijn moeder vandaan onder mijn armen, waarvan ik echt niet weet wat ik er mee moet en waar ik het moet laten en zoon zag, die nog steeds in zijn pyama zat, had hij mij heel snel op de kast.

"Skippy heeft mijn kamer een b-tje gesloopt", begon hij.

"Moet je die rotkat niet boven laten", bitste ik gelijk terug.

"Ze heeft ook in mijn plantenbak gepoept!"

"Ze heeft WAT ?!!!!"

"1 april!"

Hij heeft nog een half uur na zitten hikken.

Heb ik mij nog ff verkeken op de picknicktafel, die compleet kaal is. Dacht ik het ding maar te olieen dit jaar, maar dan moet wel de laatste lak en de groene zooi er af. Vanwege het mooie weer is schuren een mooie klus voor een compleet gestresste adhd-er. Alleen had ik mij verkeken op de tijd die ik daar voor nodig had en ik hoop dus maar dat het droog blijft, zodat ik het olieen morgen kan doen. Kweenie hoe ik het inpas in de rest van het schema, maar vloekend, zuchtend en scheldend, zal het wel lukken.

't Is niet enkel kommer en kwel; zo zaten we vanmiddag voor het eerst dit jaar buiten aan ons avondeten en Rick wordt zowaar eindelijk wat beter, al is zijn conditie (nog) niet al te best.

Anderzijds heb ik nog steeds last van mijn kuit, ben ik volledig blut en heb ik al een flink aantal uren slaaptekort wegens stress. Gisteren mailde ik al naar een vriendin dat het altijd toch nog wat 'dieper' blijkt te kunnen. Er blijft nu iets in mij door stampen, alsof de "uit knop" stuk is.

Ik weet precies waar het aan ligt: aan die verhuizing van mijn moeder, die echt te veel is voor mijn dus totaal nog niet herstelde burnout. Ik krijg er bijna angstaanvallen van en zit mijzelf iedere keer toe te spreken met 'Nou en, dan loopt er maar iets fout. Je doet toch je best!", maar het helpt niet, wat ongetwijfeld ook veroorzaakt wordt door mijn eigen gevoel betreffende mijn moeder, die ik in het verleden al zo vaak teleurgesteld heb.

Daarnaast is het aantal "Rick-uren" momenteel veel te hoog. Probeer het maar eens, om als adhd-er minstens 14 uur per dag met een autist door te brengen!

Het kroonstukje? Hij wil morgen niet naar zijn vader, waar hij op woensdag na school meestal naar toe gaat. Zijn vader vraagt iedere keer of hij komt en hij zegt dan braaf "ja".

Ik heb hem gezegd dat hij zelf moet afbellen, maar dat durft hij niet.

Nu is hij enorm boos dat ik niet afbel. En ik kan hem dus morgen, als ik bij mijn moeder vandaan kom, alsnog gaan brengen, want zo "lullig" ben ik dan ook wel weer.

Ook kom ik totaal niet toe aan de dingen waar ik te vaak niet aan toe kom, zodat het hier weer verandert in een stofnest. Hoe doen anderen dat toch? En ik mis nu toch echt de vroegere excuses van 'geen tijd door werk en studie'.

Ik krijg nog eens extra stress als ik er aan denk dat ik onlangs besproken heb dat ik zo langzamerhand toch echt aan het werk moet!!!

Wat ik vandaag zoal gedaan heb? De hechtingen van Skippy bij de dierenarts laten verwijderen, rug en een b-tje schouders getraind, buuf geholpen met het afhalen van haar was en uitgelegd hoe haar nieuwe tv werkt, wat noodzakelijke telefoontjes gepleegd, wasje gedraaid, Rick verzorgd en een b-tje geholpen met schoolwerk, Luna naar- en van school gebracht / gehaald,  beneden gestofzuigd, voor Rick een plank geschuurd, naar de bieb geweest om boeken terug te brengen (laatste dag!), gewacht op een afspraak die niet doorging, heel veel was gevouwen en opgeruimd, eten klaargemaakt, zelf maar weer de afwas gedaan (kids waren buiten leuk bezig en dat wilde ik ze niet afnemen) en een hoop kleine dingetjes, die iedereen doet.

Aan mailen ben ik, op 1 mailtje na, niet eens toegekomen en de enige verder ontspanning bestond uit het uitpakken en omkleden van mijn nieuwe rebornbaby, die gelukkig wel erg leuk is, maar bijgewerkt kan worden. (ooit, als ik tijd heb)

Na gisteren een dagje binnen met z'n allen, was ik al niet in optimale vorm.

Nog steeds stevige pijn in mijn linkerkuit en bij het naar bed gaan, bleek dat Rick onder de uitslag zat, wat volgens mij een bijwerking van de antibiotica kon zijn.

Zelf kon ik maar niet in slaap komen, wat mede werd veroorzaakt doordat Rick niet kon slapen, doordat ik te veel aan de komende verhuizing van mijn moeder dacht en doordat ik die avond weer had zitten bieden op reborns bij Ebay en eigenaresse was geworden van een schitterende pop, waar ik eigenlijk het geld niet voor heb.

Waarom doe ik dit soort stomme dingen?

Vanmorgen werd het er allemaal niet beter op.

Om 10 voor half 9 hing ik met de huisartsenpraktijk aan de lijn. Rick had hoofdpijn, zijn lympheklieren zijn aan 1 kant volledig opgezet, hij is misselijk en duizelig, heeft keelpijn en de uitslag (deels ingedroogd) zit er ook nog. Rond 11 uur word ik hierover terug gebeld.

Graag had ik naar de sportschool gegaan, ook al omdat ik een flink aantal dagen in de komende week niet kan, maar benen zijn aan de beurt en die zijn met deze nieuwe blessure niet te trainen. Kan ik wel mijn bovenlichaam gaan doen, maar ik heb zo al pijn in mijn schouders, dus extra training lijkt mij, zeker gezien het feit dat ik nog moet meehelpen met verhuizen, geen verstandig idee. Zelfs dom op de loopband staan is, gegeven de omstandigheden, onmogelijk.

Luna is, met buikpijn en na het innemen van haar 2e Equasympilletje van 10 mg (we merkten gisteren niets aan haar), naar school gegaan. Ik vrees dat die buikpijn, die ze al vanaf vrijdag heeft, de test aardig vertroebelt. Zucht!

Het viel gelukkig mee met Luna, dus die was gisteravond en vanmorgen weg.

Ik zou 's morgens met Dewi naar de stad gaan, maar het regende weer eens, zodat we met een grote paraplu vertrokken en al na anderhalf uur weer terug waren. Dewi is wel tevreden, want die had haar buit binnen.

Om 2 uur haald ik Luna van het station, die veelbelovend kwam aanhollen, maar momenteel behoorlijk jankerig is, want ze zit duidelijk toch tegen ziek aan.

Rick, die zich binnen begint te vervelen maar te weinig conditie heeft om daadwerkelijk buiten iets te doen en het weer is er niet naar, zit haar te treiteren, zodat ik iedere 5 minuten tussenbeide moet komen. Dewi zit weer eens aan de computer.

Zelf ben ik er nog maar eens uit gegaan om voor 5 euro een bosje verlichte paastakken te halen en vervolgens heb ik alle oude versierinkjes bij elkaar gezocht, zodat we nu een soort van 'paasboom' ipv 'kerstboom' hebben en een hoop overbodige losliggende rotzooi, die ik allemaal nog moet opruimen. De paasboom straks ws ook, als "onze lieve kat" er in gesprongen is!

Ik struikel over de knex, heb een soort van zweepslag (laat het dat alsjeblieft niet zijn ivm het verhuizen!) opgelopen en als ik ergens geen zin in heb, dan is het straks in het maken van een maaltijd.

Bij gebrek aan rust hier in huis en omdat ik er hard aan toe ben, droom ik van eindelijk zon en een temperatuur boven de 20 graden. (had ik tenminste kunnen vluchten naar de picknickbank in de tuin, maar liever nog onmiddelijk met z'n allen vertrokken naar het strand)

Met de agenda weer gevuld, begon ik de dag alweer vermoeid. Ik ben ook nog niet gekomen bij het "huiswerkpushen" voor Rick, die ik om 11 uur vanmorgen, na het trainen en de nodige mailtjes en telefoontjes, uit zijn bed haalde, waarna hij op de bank plofte.

Het is dat hij net 2 koppen erwtensoep uit blik op heeft en steeds meer commentaar krijgt, anders had ik het qua zijn gezondheid helemaal somber in gezien.

Ondertussen zit zijn zusje hier met buikpijn en een wit gezichtje. Zo zielig, want ze zou vanavond gaan discozwemmen met haar vader, maar ik denk niet dat het wat wordt. Toch mag ik haar vader niet bellen, want ze wil zo graag en "hij heeft de treinkaartjes toch al gekocht!"

De Vrije School gaat definitief niet door. B-tje vreemde wijze van "afdoen" vond ik, waarbij mijn vermoeden is dat de huidige school een rol heeft gespeeld, maar Luna leek niet diep teleurgesteld en het naschoolse schema hoeft niet overhoop, ik leg mij er dus maar bij neer.

Ik heb een redelijk vertrouwen in de adhd-psychologe van de jeugd GGZ, die nog met de leerkracht gaat praten. Eigenlijk zal ze ongeveer hetzelfde zeggen, als dat ik doe, maar de juf is een type, die dat van haar eerder zal aannemen!

Dewi tenslotte, krijgt steeds meer last van haar knie, waar ze afgelopen zaterdag op gevallen is. Zeg ik gisteren tegen de juf dat ze niet mee kan doen met gym. Vraagt deze of ik al bij de dokter ben geweest. Ja zeker, wel 3 x deze week, maar nog niet voor Dewi!

Als het zo door gaat, mag haar vader dat gaan doen, begin volgende week.

Fiets weg gebracht, kast voor mijn moeder en boodschappen gehaald, auto een paar kilometer verderop moeten parkeren en om 5 uur mijn fiets weer halen, terwijl Luna om kwart voor 6 wordt opgehaald (als dat nog lukt, tenminste)

Het wordt verder een dagje zonder veel structuur, met vieruurtjes en laat dineren, denk ik.

Er is vandaag werkelijk niets uit mijn handen gekomen, al zijn de "standaard dingen" wel gedaan, heb ik getraind en heb ik getracht Rick aan zijn schoolwerk te krijgen, wat maar kort werkte.

Vanmiddag was er dan het gesprek, maar daar voor was ik nog eens extra in de stress gegooid, omdat mijn moeder gisteren met het bericht was gekomen dat mijn stiefbroer zich gemeld had en bereid was om de verhuizing te doen. Nou komt dat in principe niet slecht uit, immers "mijn verhuizer" heeft rugklachten, maar.... waarom komt hij hier niet eerder mee, zodat ik minder regelstress heb? En waarom kan niemand begrijpen dat ik dan wel direct een datum nodig heb, omdat men immers tijdig moet weten vanaf wanneer eten & verzorging voor mijn moeder nodig zijn. Ook had ik het dan anders geregeld met telefoon en kabel.

Na een telefoongesprekje met hem, blijf ik nog onzekerder achter en besluit ik dat ik dringend mijn vrienden moet bellen om te vragen hoe zij de rugklachten op het moment inschatten of dat ze sowieso liever van deze klus af komen, nu die mogelijkheid er is, zodat ik een reele afweging kan maken. 't Gaat immers niet om mij, maar om mijn moeder!

Hen spreek ik pas laat op de avond, de rugklachten zijn al minder ernstig en ze voelen mijn onzekerheid aan. We gaan er voor! Morgenochtend maar mijn stiefbroer bedanken voor zijn aangeboden hulp en hem vragen om eventueel het bed op latere datum te verhuizen. Het is nl een loeizwaar kreng dat niet uit elkaar gehaald kan worden en als het ons niet lukt, hebben we mijn moeder's oude bed gelukkig nog in voorraad.

Terug naar het gesprek met mijn baas, het grote opperhoofd, vanmiddag.

Ik geloof dat ik inmiddels weet wat er om gaat in het hoofd van psychiatrische patienten, die keer op keer hun afspraken verzaken, ook als deze bijzonder belangrijk zijn.

In de trein onderweg naar mijn werk, ontstond bij mij het idee om gewoon niet te gaan. Immers, ik wist niet wat ik moest zeggen, ik wist niet wat ik wilde, ik was bang te gaan janken als er aardig tegen mij werd gedaan en om boos te worden als men mij niet zou begrijpen en zoiets kun je niet gebruiken.

Op de vouwfiets probeerde ik wat RET op mijzelf uit;

"Wat is het ergste dat je kan overkomen? Nou... dat ik idd hartstikke boos wordt vanwege onbegrip en dat ik die man een klap verkoop.

Ach welnee, dat doe je niet! Trouwens, hoe weet je dat je zo'n begripsloze ashole zult ontmoeten? Die man heeft je toch zeker zelf gebeld! Zou hij dat doen, wanneer het hem niet interesseert?

Ja, maar wat nou als het een suit is? Suits gaan ook gewoon naar de wc hoor!"

En zo was ik aardig clichematig met mijzelf bezig en het bood geen enkele rust.

In het gebouw trof ik wat aardige collega's van andere afdelingen uit dezelfde sector en zie, daar was baas (idd in suit) al. Gelukkig bleek al snel dat hij geen bijbehorende mentaliteit had. Hij plaatste o.a. een fantastische opmerking, die getuigde van veel sociaal gevoel en we hadden een gewoon gesprek, waarbij ik niet boos hoefde te worden of moest janken. (laat ik het hier bij)

Via de naschoolse met een Luna, die niet meer weg wilde, terwijl ze vanmorgen nog een hele scene schopte omdat ze 's middags naar Freekids moest en die voor op de vouwfiets de meest gevaarlijke fratsen uithaalde, kwamen we thuis bij Rick en Dewi.

Rick ïs, geloof ik, bezig met het breken van het record "langdurig voertuigen bouwen van Knex vanaf de bank". Hij was echt boos dat hij om kwart over 9 zijn tanden moest poetsen.

Ter ontspanning heb ik maar weer eens wat geld over de balk gegooid met de koop van alweer een rebornbaby (Finn van Linde Scherer). Heel dom gezien mijn financiele situatie, maar zo leuk en spotgoedkoop. (ja, ik weet het: kleine nutteloze uitgaven lopen ook op!)

Als tweede op de planning (eerste was het bellen van de huisarts) stond natuurlijk de sportschool, want zonder Bruno's Gym is de dag een stuk minder "nuttig"! (tenzij ik het Hollandse prutweer een tijdje zou mogen verruilen voor de tropen)

Krijg ik daar te horen dat ik het helemaal fout heb aangepakt, want ik was gaan squatten met een maatje, die gek zou worden wanneer een vrouw meer tilt dan hij kan en ik had natuurlijk met mijn rotte knie niet moeten gaan squatten, maar een andere oefening met hem moeten gaan doen, zodat hij flink 'vernederd' had kunnen worden. (niet mijn tekst, maar die van een aantal sportschoolgenoten, we zijn erg lief voor elkaar)

Heb ik dus eindelijk weer eens een dagplanning gemaakt, zet ik er zoveel op dat het praktisch onmogelijk is om alles af te handelen.

Maar het was gelukt als....

* iedereen die ik moest spreken direct te bereiken was

* de ketting niet van mijn opoefiets (met dichte kettingkast) was gegaan en ik wat sneller een parkeerplaats voor mijn auto had gevonden

en ms had ik wel een beter gevoel gehad, als zoonlief geen longontsteking bleek te hebben!

Stond ik weer in de apotheek, alwaar ik meteen Luna's adhd medicatie kon ophalen.

Heb ik al die heisa gehad omdat ik niet hoef te betalen voor de Concerta, maar dat volgens de apotheek wel moest, laten ze mij zo naar buiten lopen met Equasym, die zonder dikke verklaring van de kinderpsychiater zeker niet door mijn ziektekostenmaatschappij vergoed gaat worden! Na al dat gedonder, ga ik echt niet aanbieden om te betalen, ze sturen de rekening nu maar!

Achteraf bedenk ik mij dat de betreffende medewerkster ms niet eens meer over betalen durfde te beginnen en wellicht hetzelfde dacht en dat terwijl ik al met mijn portemonnee in de aanslag stond!

Dan de reactie van mijn ex op zoonlief's longontsteking... alsof ik er persoonlijk voor verantwoordelijk kon worden gesteld! Immers; ik woon in dat rot huis. Direct maar gezegd dat het ms ook niet zo verstandig was om de jongen de hele zaterdag buiten te laten lopen, terwijl hij nog te moe was om zijn ene been voor het andere te zetten en daar had ex ff niet van terug.

Ook vond ik het erg nodig om mijn moeder te bellen en te vertellen van de longontsteking. Immers, ze had een paar dagen geleden nog zeer suggestief laten blijken dat zij dacht dat mijn zoon zich aanstelde. Alsof ik potverdorie het verschil niet merk tussen "aanstellen" en een lijkbleke hoestende jongen, die de trap nauwelijks op komt!!!

Slechts 1 puntje waar ik mee zit;

echte bitches lijden ws niet aan maagpijn, terwijl bij mij de stress nu op deze wijze naar buiten komt, wat verdomd slecht is voor mijn bodybuildinglichaam.

Morgen mogelijk een drastische wijziging in het verhuisscenario, d.w.z. als dat lukt en bovendien nog dat gesprek met het nieuwe opperhoofd op het werk (geen idee welke kant het op gaat en zelfs geen idee welke kant ik dacht op te gaan).

Ook moet zoonlief thuis schooltaken gaan doen, aangezien hij heftig begint achter te lopen en ws volgende week ook nog niet naar school kan en daarvoor zou ik de hele dag bij hem in de buurt moeten zijn, je bent tenslotte een helaas ongemotiveerde dyslectische autist met ADD of je bent het niet!

Ms moest ik eens aan klonen gaan denken?

Zou ik toch zeer ontspannen hier kunnen zitten schrijven, want mijn 2 "probleemkinderen" zijn samen bezig met het bouwen van enorme auto's met aanhangers, die werken op aandrijvingen met batterijen, maar ik wacht op het moment tot ze daadwerkelijk aan de afwas gaan en dat duurt net wat langer dan mijn geduld kan hebben.

Het korte lontje werd vandaag gelukkig wat minder geteisterd.

In een vloeiende beweging reed ik van mijn moeder's huis naar de zaak om gordijnen en vitrages uit te zoeken, werden we door een verkeersregelaar ("oh, ik zie dat uw moeder slecht ter been is") netjes met de auto door het hek gelaten naar het nieuwe deelraadkantoor en nam ik het kleed mee naar de stomerij. Bij het tanken, nam ik een sandwich mee voor Rick, die daar met veel enthousiasme op reageerde, waarna we een uurtje samen klierden aan de computer.

Luna ophalen, thee zettten voor Rick en zijn hulpverlener en met Luna naar de kinderpsychiater, alwaar wij direct geholpen werden en geen Ritalinproef door onze strot geduwd kregen, maar zelf een voorkeur uit mochten spreken. Luna was in een "anti bui", maar bij het weggaan kreeg de psychiater toch een handje.

Uiteraard waren de medicijnen, waarvoor in dit geval wel eerste betaald zal moeten worden, niet aanwezig bij de apotheek, maar daar had ik ook geen moment op gerekend.

De kat, die zorgwekkend weinig at de laatste dagen, vreet weer voor 10, dus alweer een zorg minder. Hoewel ik vrees dat een afspraak voor Rick bij de huisarts onderhand niet overdreven zal zijn.

En zowaar, de kids zijn nu samen bezig aan de afwas. Al begint Rick wel te zeuren.

Morgen hoop ik te kunnen trainen, mijn agenda weer eens goed in te plannen en de boel in huis weer wat op orde te krijgen.

Vanmorgen best lekker getraind hoor, borst- en armspieren en alleen een wat opgejaagd gevoel, omdat de klok ernstig doortikte en ik toch al later was begonnen te trainen vanwege alle administratieve handelingen, die ik voor mijn moeder moest verrichten en het telefoontje dat ik voerde met de maatschappelijk werkster van mijn moeder.

Gelijk maar het idee opgegeven, dat ik morgenochtend kan trainen, want er is nog takkeveel te doen en ik moest toch al gordijnen met haar gaan uitzoeken. Daar plakken we nog maar wat werkzaamheden aan vast. Zoals een maat uit de sportschool zei "over een paar weken ben je er vanaf". Tja, d.w.z als ik het overleef; een verhuizing regelen is voor iemand met iets als een burn out een bijzonder slecht idee!!!

Toen zoonlief voorzien van wat voer en drinken. Ja, die was toch thuis gekomen en vraag mij niet naar de manier waarop dit ging. Hij was zelf iig blij dat hij thuis was, dus die ruzie met mijn ex heb ik niet voor niets.

(Begrijp mij niet verkeerd, als hij graag had willen blijven, was ik de laatste geweest om te eisen dat hij terug moest komen, wel zo gemakkelijk immers.)

Nadat zoonlief in zijn kleren en met een deken op de bank lag, ging ik naar het huis van mijn moeder, pakte de zaterdag uitgezochte kleding en reed door naar St. Jacob.

Onderweg kreeg ik het voorgevoel dat dit nooit zo makkelijk kon gaan en dat klopte. Ten eerste kwam er een vinger tussen de kofferbak, wat een wondje veroorzaakte dat stevig door bleef bloeden. Ff aan de gang met tissues en touw. Vervolgens bleek binnen dat er iets verkeerd was uitgelegd en je dit soort dingen pas kunt laten doen, als je officieel de sleutel hebt. Met het laatste restje geduld & beleefdheid ging ik in overleg en ik had gelukkig een redelijk iemand getroffen, zodat het toch nog in orde kwam. Gedrag beloond!

Op naar Leen Bakker voor de vitrinekast aan de wand, die uiteraard niet meer op voorraad was en a.s. donderdag komt. (donderdag pak ik de auto dus echt NIET)

He, leuke kussentjes voor op de eetstoelen, ik neem er 7 mee, heb ik een reserve.

Thuis geen parkeerplaats en het begint te regenen. De kussentjes blijken te klein. Even twijfel ik of ik gelijk terug zal gaan, maar dan bedenk ik mij dat ik dat wel kan doen, als ik de vitrinekast ga ophalen. Auto wegzetten en op de terugweg kom ik langs de apotheek. Oh ja, die medicijnen, waarvoor ik eigenlijk een berichtje hoor te krijgen, zodat ik ze uit de kluis kan halen!

Wachten, nog meer wachten, hoera, aan de beurt.

"Ik snap het al, 't is een herhaalrecept en dan komt u niet automatisch op de lijst!"

Ik zie die logica niet zo, maar voor ik begin te blerkippen, hoor ik een bekend zinnetje "u moet betalen voor deze medicijnen!" Rick's Concerta natuurlijk, waar ik vorige keer al die heisa om heb gehad.

De assistente, geen bitch, maar wel een medewerkster van een apotheek die niet echt klantvriendelijk is, weet zeker niet hoe link zo'n opmerking is tegen iemand die zonder Ritalin en met wat tegenvallertjes, bijna op ontploffen staat.

Ik begin dan ook met ""Nou heb ik vorige keer al een hele heisa gehad om die zooi en toen is mij verteld dat er opnieuw in de computer staat dat wij niet hoeven te betalen. Wilt u even kijken voor ik zo ga ontploffen?"

In de computer staat gelukkig dat FBTO de medicijnen volledig vergoed en met een "sorry" ga ik met een volle tas naar huis. Pfffffffff, op het nippertje......

Straks nog een gesprekje op school over Luna. Ik zal zekerheidshalve nog maar een ritalintje nemen!

Hoewel ik eigenlijk druk doende zou moeten zijn met het opvouwen van de was e.d., neem ik eventjes de tijd om nog wat te schrijven, voor de kids thuis komen. D.w.z.; Rick schijnt nog steeds ziek te zijn en sliep op dit moment. Mijn ex belde net en voelde er veel voor om zijn moeder morgen op te laten passen, maar ik vroeg aan hem de beslissing om te blijven aan Rick over te laten. Zal mij benieuwen of hij het idd aan Rick vraagt, of hem gewoon laat slapen.

De vriendschapstafel dus! Eerst maar eens fotootje:

Ik heb zomaar een tafel van veel waarde in huis staan. Wat er zo waardevol aan is (behalve dat ie van massief eikenhout is)?

Ik heb hem gekregen van een kennis uit de sportschool, hij is gehaald door "oude vrienden, die nieuwe vrienden geworden zijn" en hij is gisteren geschuurd en gelakt door Gert, die vrijdagavond spontaan aanbood om het weekend hierheen te komen.

"Uhhh, heel leuk, Gert, maar ik moet minstens een paar uur bij mijn moeder aan de gang!"

"Mooi, dan kan ik in de tussentijd je tafel doen!"

En zo sleepten we zaterdagochtend het blad de tuin in, waarna ik vertrok naar Amsterdam.

Natuurlijk vertraging op de terugweg en dus sms-te ik Gert, die vrolijk terug sms-te of ik gelijk een nieuwe tafel kon meenemen. Zo gingen er nog wat berichtjes heen en weer over bloedstelpende watten, vluchtpogingen en de waakkat.

Bij thuiskomst trof ik een bestofte Gert in de tuin aan, die met een nog niet geheel tevreden blik naar zijn meesterwerk keek. Er zou ergens net te veel lak op zitten... 

Een uur later was alle lak droog en keek ik tegen het mooiste tafelblad aan, dat hier ooit in huis gekomen is. Ik ben bang dat het niet lang zo mooi blijft, maar we zullen ons best doen.

En zo was er vandaag tijd over om samen naar Castricum te gaan voor een wandeling door bos en duin. Vroeg gegeten, zodat Gert een b-tje bijtijds weer thuis is en hem de deur uitgesmeten voor hij zich verplicht zou voelen om ook nog eens mee te helpen met de afwas.

Toen ik die stond te doen, kwam de titel van dit stukje in mij op.

Zelden zullen meerdere mensen, die elkaar niet kennen, zoveel hebben kunnen bijdragen aan een ander's goede gevoel.

Zo tevreden met mijn mooie ruime tafel!!! (nu nog nieuwe placemats)

En dat er maar flink wat vrienden aan mogen zitten!

Omdat ik eigenlijk een mooi degelijk eettafeltje wil voor mijn moeder en geen Ikea dingetje, ga ik vanmiddag maar eens naar de meubelboulevard. Ik moet immers ook lak hebben voor mijn tafel, dus dat kan mooi tegelijk, immers ook genoeg doe het zelf zaken daar te vinden. Maar nergens dus zo'n kleine eettafel.

Loop ik bij een dure grote meubelzaak binnen met mijn vraag, blijkt dat de vader van de eigenaar ook net het bejaardentehuis in gaat en dus weet hij exact wat ik bedoel. Maar die tafeltjes worden tegenwoordig dus niet meer gemaakt, de winstmarge zou te klein zijn. Hij raadt mij een tweedehandszaak aan of, nog beter, de rommelmarkt in het bejaardencentrum.

Vanavond vraag ik per e-mail of er een tafeltje verzonden kan worden. Helaas, daar begint deze ondernemer niet aan, maar optimistisch weet hij te melden dat het maar "iets langer dan een uurtje rijden is naar zijn zaak en dat de koffie voor mij klaar staat".

Toch maar ff gemeld dat ik voorlopig eerst in de buurt blijf kijken.