Mijn oren "tuiten". Een zoemend geluid, een vreemd gevoel, een b-tje alsof je naar een popconcert bent geweest en naast de versterkers hebt gestaan, gecombineerd met het vermoeide gevoel van de hele dag aanwezig zijn in een overdekt zwembad met minstens honderd spelende kinderen.

En dat is allemaal veroorzaakt door 1 meisje van 7!!!

Ik had "moe" kunnen zijn van het trainen vanmorgen, wat verbazingwekkend goed ging, misschien wel  juist vanwege het stressgevoel, dat mede veroorzaakt werd door de afspraak met de bedrijfsarts even later.

Vervolgens had ik van het gesprek "moe" kunnen worden, maar dat gesprekje viel mee, 't was zelf eventjes "leuk".

Nee.... moe werd ik pas, toen Rick's begeleider was gekomen en Luna begon met iets dat leidde tot volledig door het lint gaan en urenlang door blijven zeiken en uiteindelijk tot, alweer, om 7 uur naar bed. Maar dat was pas, nadat ik haar buiten had gezet en alle pedagogische trucjes had proberen toe te passen, die in het "handboek" staan.

Rick's begeleider keek het een tijdje aan en vond dat ik "rustig en consequent" bezig was, maar helaas zette het geen zoden aan de dijk en inwendig begon ik te koken, ook al omdat het kleine kreng juist nu door het lint ging, met "een beroepspedagoog" er bij, die notabene niet voor haar aanwezig was.

En waar was het nou helemaal om begonnen?

Mijn blonde schatje wilde naar de stad om een speelgoedje te kopen, terwijl er maar 3 euro nog wat in haar portemonnee zat en ik ik niet wilde bijleggen, dus was er voor mijn geen reden om nu met haar naar de stad te gaan. Alle registers gingen open. Eerst overleg & een poging tot onderhandeling, vervolgens een poging tot overtuigen, compromis zoeken, dreigen, boos worden, zeuren, dreinen, verdrietig zijn en toen dat allemaal niet hielp begon ze te schreeuwen, te slaan en te schoppen en vervolgens (weer binnen) weer te huilen en te schreeuwen.

Ik probeerde duidelijkheid, afleiding, zelfs kietelen, waarschuwde, strafte maar het was tegen de muur. Ondertussen werd de deur met een steen bewerkt en de plantjes in de voortun werden bij het slaan op de ramen (gelukkig stevig dubbel glas) vertrapt. Alsof er een kudde olifanten doorheen is gelopen, maar 't was slechts een ODD-ertje van 7!

Toen ze onder de douche vandaan kwam, na opnieuw een schreeuwpartij had ze zich neergelegd bij het om 7 uur naar bed gaan, lag ze als een baby in mijn armen. Haar blonde haartjes op mijn schouder.

Het touwtje waar ze de laatste dagen mee rond loopt, omdat het weer "in" is om touwfiguren te maken (kop& schotel!), hing nog nat om haar nek en moest om blijven, want dan kon ze 'em morgen niet vergeten mee naar school te nemen.