Nadat ik mij vanmorgen intensief met Rick's tandenpoetsen bemoeid had (dat doe ik meestal, maar dan luistert hij niet, terwijl de motivatie er nu wel is), togen we naar de orthodontist voor de zoveelste poetsinstructie. Eindelijk "kwam hij er door" en nu kan dan eindelijk de beugel geplaatst worden, d.w.z. dat duurt ook weer een maand, want het is druk. (soms vraag ik mij echt af, waar we mee bezig zijn)

Ik heb nu genoeg tijd om wat zinvols te doen in huis, maar ik stond vanmorgen al op met een oververmoeid gevoel en zie het helemaal niet zitten.

Vreemd dat je een paar dagen denkt, dat het wel weer gaat (en al helemaal blij begint te worden) en vervolgens weer dodelijk vermoeid bent.

En ik ging gisteravond toch nog wel op tijd naar bed (maar sliep niet lekker).

Overigens blijkt het al een tijdje onmogelijk te zijn om te reageren op dit blog (en de andere blogs van blog2blog). Ik begon al te denken dat ik mijn schrijftrend drastisch moest veranderen, want ik merk zelf ook wel, dat ik bijna uitsluitend over mijzelf zit te droeftoeteren en dat het "lief dagboek niveau" veel te hoog ligt, maar daar ligt het dus niet alleen aan.

Zonder deze "graadmeter" kan ik dus voorlopig ongebreideld doordroeftoeteren! En aangezien ik de tijd heb (ik doe immers toch niks nuttigs), maak ik daar maar gebruik van.

Met zoveel tijd en meer mogelijkheden om iets zinvols te doen, ik heb nu immers wat minder afspraken staan, de verhuizing van mijn moeder is achter de rug (de administratie waar ik nu geen flikker aan doe overigens nog niet) en de kids zijn weer allemaal naar school, stijgt ook het gevoel van machteloze frustratie en ergernis over mijzelf.

Immers ik weet dat ik zaken moet regelen en dingen moet doen, ik heb de tijd er nu voor, ik weet zelfs in een aantal gevallen hoe ik het moet doen, maar ik doe niets.

Het is niet zo dat ik helemaal niets doe. Het zou flauw zijn om te zeggen dat ik er minstens 16 uur per dag mee bezig ben, in mijn hoofd, al is dat zo, maar daarnaast onderneem ik soms een werkelijke, zij het halfzachte poging, die dan mislukt omdat bijvoorbeeld iemand die ik moet spreken er toevallig niet is en men mij terug zal bellen, wat dan vervolgens natuurlijk niet gebeurt.

Als ik er teveel over nadenk, komt er een verlammend gevoel omhoog, dat maakt dat ik dringend een schroefje moet halen bij de bouwmarkt, desnoods een bloemblaadje in de Oostgroningerpolder,een steentje uit het Friese berggebied of iets anders dat mij de rest van de dag bezig houdt, zodat ik niet hoef te doen wat ik eigenlijk zou moeten doen.

Daarnaast kun je hier met gemak een dag vullen met "normale huishoudelijke karweitjes"als de was, de afwas, stofzuigen, opruimen, boodschappen doen, meiden naar school brengen en ophalen, Rick aanzetten tot het "doen"van dingen etc. Misschien komt het door mijn huishoudelijke inefficientie, maar tot de dag van vandaag vraag ik mij af hoe ik dat soort stomme dingen deed toen ik nog gewoon naar mijn werk ging en een studie volgde. (ja sorry, ik val ernstig in herhaling)

Ik zal mijzelf nu maar eens heel erg proberen aan te zetten tot afstoffen, want dat zit niet in mijn "vaste takenpakket", terwijl het daar wel in zou moeten zitten, omdat het hier anders veel te stoffig wordt. (astma!)

Maar eerst een lading voedsel naar binnen slaan, want zodra ik 3 dagen achter elkaar getraind heb, gaat mijn lichaam om nog meer voedsel vragen.