Assertief ben ik nooit geweest, wel agressief in mijn bewoordingen. Ik kon prima van mij afbijten, maar schoot daarbij het doel nog weleens voorbij.

Ergens, zo ongeveer na het verblijf in de Brijderstichting, leerde ik minder agressief uit de hoek te komen. Helaas is daar nooit echte assertiviteit voor in de plaats gekomen.

Als ik niet situaties ging vermijden, omdat ik bang was toch boos te worden en dus wel ouderwets uit mijn dak te gaan, dan hield ik mij in om de lieve vrede te bewaren, immers; mij direct uitlaten leverde agressiviteit op en was derhalve negatief.

Zo zat ik dus vanmiddag bij het gesprekje, dat erg gesapig, maar niet negatief verliep. Sterker; volgens de juf was er geen leukere, lievere, slimmere etc. leerling als mijn Luna.

En hier had ik toch moeten ingrijpen.... Had ik eerder niet gehoord dat mijn kind een aandachttrekkende sloddervos was? Een kind dat altijd haar zin wil hebben (okee, dat laatste is wel een b-tje zo), dat niet op haar beurt kan wachten, dat schriften sloopt, pennen kwijt maakt etc.?

Ik werd pas boos op mijzelf, toen de deskundige, met wie ik eventjes stond na te praten, al lang en breed uit het zicht was. Zo "gewend" ben ik blijkbaar inmiddels aan mijn eigen aangepaste gedrag.

Overigens blijkt, zelfs als je de juffen hun positieve verhalen maar half serieus neemt, dat Luna zich op school enorm weet aan te passen, wat de deskundige bracht tot de uitspraak dat dat een compliment moest zijn voor de opvoeding die ik geef.

Geen wonder dat ze zich thuis zo af en toe gigantisch laat gaan. Gisteravond was zo'n moment; de afdrukken van Luna's tanden staan nu nog in mijn hand.

Vanavond gaat ze derhalve om 7 uur naar bed. Zal wel een gezellig avondje worden!