"Goh", dacht ik vanmorgen nog, "als ik mijn hoofd voorover buig of mij inspan, dan begint het te kloppen ter hoogte van mijn rechterjukbeen".

Dat was ws niet voldoende om mij van alle verdere (kleine) rampen te vrijwaren en belette mij niet tot het doen van een heleboel nutteloze acties.

Eerst maar eens, nadat ik Luna naar school had gebracht en in de wetenschap dat ik weer eens niet goed in mijn agenda had gekeken, naar Bruno's Gym. De rugtraining lukte aardig, schouders ging uiteraard minder goed. Ik kreeg hiervan wel een van de twee positieve gedachten van vandaag, nl dat ik, sinds die hoofdpijn van enkele weken geleden, iets minder pijngevoelig lijk te zijn. Ik signaleer de pijn wel, maar het duurt langer / moet heftiger zijn om mij te laten stoppen met gewoon functioneren. Ik negeerde dus eveneens de pijn in mijn kuit.

Zoonlief had intussen plaats genomen achter mijn pc en bleek vanmiddag de boel zodanig vernaggeld te hebben dat mijn hele computer geinfecteerd is.

De ijskoffie die ik meenam van de supermarkt eindigde op de grond, wat een grondige dweilbeurt noodzakelijk maakte.

Dochterlief presteerde het om zodanig laat van school thuis te komen, dat zij te laat op haar cursusje was, wat mij onderweg op de fiets 2 telefoontjes van de organisatie opleverde, immers we waren de vorige keer vergeten dat zij er heen moest. Natuurlijk kon ik intussen mooi zeiknat regenen.

Dan was er nog iets geheel anders dat mij bezig hield. Hier kan ik, omwille van privacyredenen, niet over uitweiden, maar neem van mij aan dat iets dat mij enige geruststelling had gegeven, opeens onderuitgetrokken was.

In een poging om de zaken niet uit de hand te laten lopen, nam ik een beslissing die ik, buiten kijkend of mijn schutting het zou houden ivm de enorme wind, betwijfelde. Opeens werd ik, onder invloed van de "cliche filmachtige zwarte lucht en storm", die immers in de film vaak een voorbode vormen voor een negatieve wending, bijzonder angstig gestemd.

Ik slikte mijn onredelijke angst weg en besloot vanavond een onderonsje te houden met het enige beschermengeltje waar ik in geloof, die van mijn jongste dochter.

Vanavond (en naar ik vrees een deel van het weekend) zal wel weer besteed worden aan het proberen te redden van een computer en het schonen van Luna's computer, omdat die mogelijk ook geinfecteerd is. De "boosdoener" is verbannen naar zijn eigen computer, die regelmatig uitvalt (andere reden), terwijl Luna en ik ons lopen op te vreten.

Prettig weekend!