Dat begon eigenlijk gisteravond al; de meiden, ieder op tijd naar bed gestuurd, waren om ca. half 12 nog wakker. Dat wist ik, omdat Rick toen met kat en al op Dewi's bedbankje dook en die meiden niet meer bijkwamen van het lachen. Ik vond het wat minder leuk, want ze moeten er wel om half 8 uit, wat ze vanmorgen niet van harte deden.

Rick had die avond gezegd dat hij ms wel mee zou gaan naar de sportschool, maar dan niet om iets conditioneels te doen, maar om te weten hoeveel gewicht hij kan pakken. Ik rekende er nog maar niet te veel op.

Vanmorgen werd duidelijk dat hij echt zou gaan, maar eerst kwam zijn begeleider en net daarvoor dook hij zijn agenda in. (huh?) Het kwam zelfs even tot huiswerk maken, maar dat duurde niet lang.

Belt de tandartspraktijk verdorie of de afspraak verzet kan worden naar 10 voor 3. Dat doe ik en ik heb er gelijk de pest in, want ik zou immers met Rick gaan trainen en nu moeten de meiden ook alleen naar huis.

Ik zet de meiden na de lunch iets eerder af bij school en probeer Rick zo snel mogelijk (maar zonder echt op te haasten) in zijn trainingsbroek te krijgen. Als hij klaar is, moet hij opeens een t-shirt i.p.v. een sweater aan. Die haal ik snel, want nu ik zo dicht bij het punt ben, waar ik hem al een tijdje wil hebben, zal het mij lukken ook om hem naar Bruno's Gym te krijgen!

En dan volgt een vreemde ervaring; waar Luna mij soms naadloos volgt in de oefeningen die ik doe of een vast omlijnd idee heeft van wat zij wil doen en vervolgens zonder veel moeite de oefening (na) doet, schiet Rick van toestel naar toestel, bekijkt het technische systeem, kijkt tot hoe zwaar hij kan en vraagt naar de volgende oefening. Hij is onwaarschijnlijk zwak in zijn borstspieren en bijzonder sterk in zijn beenspieren, zijn motoriek en evenwicht zijn ver te zoeken, maar kennelijk vermaakt hij zich wel. Als hij een paar stevige beenoefeningen heeft gedaan, begint hij te grappen dat hij genoeg gedaan heeft voor een hele week. Die week wordt "een maand" en "een jaar". Opeens wil hij op de loopband en werkt bloedserieus een heel programma af. Ik stap voor de verandering maar op de crosstrainer, die er naast staat. Hij pakt ook nog doodleuk de "stairs" en weet even later te vertellen dat hij met deze oefening een halve chocoladereep aan calorieen verbrand heeft.

Of hij lid wil worden, daar denkt hij nu nog over na, vooral omdat 1 x per week trainen naar zijn idee meer dan genoeg is.

Ik poets binnen 1 minuut mijn tanden, trek een spijkerbroek aan en fiets met een noodgang naar de tandarts, waar ik to mijn eigen verbazing constateer dat ik helemaal niet zo zenuwachtig ben, als dat ik dacht te zijn.

De afspraak blijkt te zijn verzet, omdat de tandarts al nattigheid voelde en verwachtte extra tijd nodig te hebben. Toch stelt ze, na het maken van een rontgenfoto, voor om de behandeling in 3 x te doen. "Pfffff, moet dat echt?" Er volgt overleg met een collega en dan gaat ze aan de gang.

Twee en half uur en 348 euro en 60 eurocent later (en in dat bedrag zit nog een korting verwerkt ivm de vulling van de vorige keer!), sta ik met een uitwerkende verdoving weer buiten. Thuis ren ik onmiddelijk naar de Naproxen en daarna naar de Chinees, waar ik beter kan sjacherijnen als bij mijn kids.

20 minuten later werp ik een bak bami op tafel, terwijl ik zelf aan een beker haaienvinnensoep begin. Die bak bami is binnen 10 minuten leeg gegeten door drie wolfjes. (mijn soepie is intussen nauwelijks voldoende afgekoeld) Ik offer een hele bak met ijs op, in de hoop dat ze hun mond houden en dat doen ze (tot nu toe).

Rare dag!