Na een kwartier aarzelen, al surfend over internet en bladerend in mijn agenda, heb ik dan toch maar de tandarts gebeld en een afspraak gemaakt voor morgen om 4 uur.

Gisteren had ik wederom een spiertje in mijn linkerkuit verrekt, waardoor ik mijn been gebogen moest houden in bed, maar dat ongemak viel in het niets, toen de bewuste kies en mijn kaak in de loop van de nacht steeds meer pijn gingen doen.

Ik schreef er vorige week al over, maar na een paar dagen was de pijn opnieuw afgezakt naar een houdbare irritatie bij het kauwen of direct contact met ijskoud of heet. Opnieuw hoopte ik dat die tandartsnachtmerrie, de napijn en het voorschieten en bijbetalen van klauwen met geld, mij bespaard zouden blijven, maar mooi niet dus!

Het is alweer mijn dag niet.

Luna was niet al te happy met het feit dat ze weer naar school moest. De afspraak die ik wilde bevestigen tussen de juf en de adhd-deskundige (waar praten we verdomme over, als er 1 deskundige is, dan ben ik het wel!), ging niet door. Juf had al een andere afspraak in haar agenda staan en kennelijk was dit niet belangrijk genoeg om die afspraak te verschuiven. (Nee, ik weet wel dat ik niet over andermans agenda kan & mag oordelen!)

Met wat mazzel (ik heb nog niets terug gehoord van de mail die ik vanmorgen thuis gekomen direct verzond), kan het gesprekje nu op een voor mij bijzonder ongunstige tijd later in die week plaats vinden en anders pas over 3 weken. Meteen maar geschreven dat als de deskundige op beide data niet kan, zij zelf maar direct contact op moet nemen met de juf, want kennelijk werkt het zo nogal moeizaam.

Vervolgens de supermarkt in, want mijn moeder had een waslijst met onmogelijke boodschappen en aangezien ik zo toch naar Amsterdam moet, had ik reeds aangekondigd ff langs te komen. Krijg je dus gisteravonds een telefoontje of je wat dingetjes mee wilt nemen. Ik heb de helft niet, dus lang leve het schuldgevoel!

Tenslotte maar naar Bruno's Gym gegaan, alwaar benen op het programma stond, die gezien de kuitblessure nog redelijk afgewerkt zijn.

Ach, aldaar heeft een maatje mij tenminste weten aan te zetten tot het maken van een afspraak met "de smoelensmid".

Laat ik mijn shake-je maar eens nemen, mij gaan omkleden en de trein pakken.