Kom je met je hele dekselse zooitje weer thuis, hoor je dat een idioot door een menigte mensen is gereden. Niet alleen ik word steeds gekker!

Volgend jaar hoop ik van harte dat de kids koninginnendag vieren bij hun vaders.

Eerst al de onderlinge onenigheid over waar we heen moesten en waar we moesten staan met de spulletjes. Optie "voor de deur" was er ook nog en daar kozen de meiden voor, terwijl Rick zo nodig de band van zijn skelter moest maken, iets waar hij op kwam, toen de aanhangwagen als optie voor de spulletjes in beeld kwam.

Gelukkig kon ik 'em een uurtje peren naar het park, alwaar ik wat kleertjes kocht voor mijn poppen. De meiden hadden intussen nog geen cent verdiend, dus op naar het eiland. Aangezien niemand ook maar enige moeite onderneemt, stond ik alles weer te regelen en ondertussen was ik mij net zo aan het ergeren als 's morgens, want dan willen ze wat, maar denk maar niet dat iemand opschiet, zichzelf aankleed etc. etc.

De huissukkel ging dus, na het meemaken van een woedeaanval van zoonlief, met aanhanger aan de fiets en schoudertassen met de meiden (eentje een vuilniszak met spulletjes achterop, de andere de fietstassen vol), naar het Eiland, alwaar gelukkig een plekje in de zon, aanspraak aan de moeder van een vriendinnetje van Dewi en een lekker loempiaatje van de vader van het meisje. Oh ja... intussen nog een keer terug naar huis om Rick op te halen, die belde dat hij toch mee had gewild.

Thuis alle zooi weer opruimen, want weinig verkocht, het eten klaar maken, eten en een duidelijke instructie richting kids dat ik geen gezeur meer wilde, waarna jongste met de twee drukste buurtgenootjes binnen stond en middelste met de nieuwe vriendin en diens nichtje aankwam. Dat laatste viel best mee, vooral omdat het nichtje ook dol op poppen was en zelf poppen thuis heeft.

Later op de avond richting kermis, want beloofd i.v.m. het aangekondigde vuurwerk om 10 uur, dat natuurlijk niet door bleek te gaan. Wat een vermoeiende takke dag!!!

Jammer voor de kids, maar morgen doe ik niets. ik had het anders gepland, maar ik ben werkelijk doodmoe. Ik hoop ook dat ze er iets van leren, maar dat kan ik dus wel vergeten. Het lijkt alsof ik tegen de muur aan praat.