Roep ik vanmorgen bij Bruno's Gym, waar ik voor het eerst in weken eindelijk weer een b-tje mijn normale trainingsschemaatje volgde, nog dat ik vanmiddag klaar zou zijn met dat hele gebeuren rondom de verhuizing van mijn moeder, het mocht niet zo zijn.

Eerst al rond half 1 de ontdekking dat de auto een lekke band had. Vervolgens de kids ophaasten voor de trein van 3 over 1, omdat ik het risico niet wilde nemen, dat ik om 5 over 2 bij mijn moeder's oude huis zou aankomen en daar een briefje zou vinden met de tekst "de woninginspecteur is langs geweest, maar trof u niet op de afgesproken tijd aan".

De inspecteur zou tussen 2 en 4 komen.

Zo zat ik om kwart voor 2 bij mijn moeder op de kale houten vloer, een kwartier later gevolgd door de kids, die bij het Centraal Station wat te drinken mochten halen.

Al snel had ik genoeg van hun drukke gedoe en mochten ze door naar omie. Lekker lang onderweg, want de meiden kennen Amsterdam niet en Rick doet het volgens zijn eigen logica, d.w.z. eerst terug naar het metrostation, van waar wij aan kwamen.

Om 4 uur was de klootzak van wbv Rochdale nog niet geweest, om 10 over 4 belde ik met mijn mobieltje, dat voor de gelegenheid bijna leeg was, het kantoor, dat mij doorverbond met zijn mobiele nummer, waarvan ik de voicemail kreeg en insprak. Kwart over 4 belde ik mijn moeder, of zij wilde bellen (want eerst keuzemenu etc.), maar toen nam er niemand meer op.

Om half 5 verliet ik woedend de woning en liep naar het St. Jacob, mij onderweg bedenkend dat ik de laatste jaren al honderd keer dit soort dingen heb mee gemaakt en telkens heb gezegd "nou, vooruit dan doe ik dat nog maar" of "he, verdomme, geef dan maar hier, dan regel ik dat ook nog wel", maar nu wilde ik echt dat het over was, omdat ik nog steeds aan het kapot gaan ben en ik kan het simpelweg niet meer opbrengen om weer er achteraan te moeten. Ik was te laat om de sleutels alsnog op kantoor in te leveren (plus geen auto) en pas er definitief voor om morgen weer de trein te pakken (want ook te laat om de auto naar de garage te brengen en de reserveband is niet okee).

Wetende dat Rick helemaal ziek wordt als ik ga lopen zeuren, de kids zaten immers al uren bij mijn moeder, instrueerde ik mijn moeder met ongeveer de volgende tekst:

"Dit is het nummer, bel ze morgen of overmorgen maar op en zeg dat je dochter gek is en de sleutels op tafel heeft gesmeten met de tekst 'zoek het maar uit!' en zeg dat je ze zelf niet kunt weg brengen. Zeg er vooral bij dat je zeker weet dat je dochter wel al voor 2 uur in de woning was en er heeft gezeten tot half 5. Dat weet je omdat de kleinkinderen de hele middag bij je hebben gezeten en die zeiden dat ze eerst met hun moeder in je oude huis waren.

Daarmee zet je hun voor het blok."

Natuurlijk zal het er wel op uitdraaien dat ze kosten rekenen en dat ik dan weer eeuwig in bezwaar moet, maar op dit moment kan & wil ik er helemaal niets meer mee. Ik word gewoon gillend gek.

Dat we zo lang moesten wachten op een kroket voor Dewi, dat we bijna de volgende trein ook misten en dat Luna vervolgens met haar voet in de dichtgaande deur van de trein bleef hangen, noem ik alleen nog maar om aan te geven dat het weer een kwalitatief uiterst teleurstellende dag was.