Ik probeer het wel, maar ik blijf doodmoe en dan ga ik vanzelf weer schreeuwen tegen die kids van mij, die echt niets uit zichzelf doen. In tegendeel, ze veroorzaken alleen maar meer werk. Het lukt niet meer om een leuke moeder te zijn, zie onder en oordeel zelf.
Vanmorgen moest ik het spul ophaasten om op tijd te zijn voor Luna's paardrijles, op inititatief van Rick, die zo nodig weer eens flessen moest schieten op luchtdruk, gevolgd door een bezoekje aan het strand. Dewi wilde eerst niet mee, maar ik had geen zin om mij te haasten met het programma en het was nog mooi weer, dus ze moest mee, wat stuitte op een hoop tegenwerking en de opmerking dat ze net zo goed bij haar vader kon zijn, want daar moet ze ook van alles. "Goh, komt het mooi uit dat je morgenavond naar papa moet", zei ik, maar dat was ook al de verkeerde opmerking.
Ik zag wel dat ze stiekem genoot van het borstelen van het paard, waar Luna op had gereden en van het in het zand graven op het strand. Ondertussen zat ik, nog steeds met zonnebril op, in spijkerbroek en jas te vernikkelen, terwijl er om mij heen een aantal gekken in bikini en zwembroek zaten. Een koude zuidwester zorgde voor een stevige zandstorm. Toch kostte het moeite de kids weer van het strand af te krijgen, maar we moesten, want er was weinig in huis en de supermarkt sluit om 5 uur. Niemand die natuurlijk ooit aan tassen had gedacht. Als ik niet voor 4 man/vrouw nadenk, gaat er namelijk niets mee, wat mee moet.
Zeg nooit tegen kinderen, dat ze mogen uitzoeken wat ze willen eten & drinken, want behalve aardbeien, verdwenen er ladingen chips, chocolade en dure rotzooi in het karretje.
In de auto gaf ik zelf maar toe aan een kitkat chunky. Ik had gisteren al die met jam gevulde donut gegeten, die ik echt niet kon weigeren, Rick neemt immers nooit wat mee, dus het gaat weer goed met het "afwennen" van al die suikers.
Thuis zomaar om kwart voor 5 een plaatsje voor de auto. Intussen dreigt het te gaan regenen en de bbq staat nog buiten. Als het regent op al dat as, wordt het een soort van beton. Denk maar niet dat die schatten intussen de boodschappen uitpakken en in de koelkast zetten! Wel hadden ze, terwijl ik buiten bezig was, lekker hun schoenen en sokken midden in de kamer uitgetrokken. Zoonlief was begonnen met een nieuw bouwproject in de schuur en weigerde het bbq-rooster ff schoon te maken, waarop ik zei dat we voorlopig niet meer gingen bbq-en, als hij NU niet dat rooster ging schoonmaken, maar zo'n vage dreiging zegt niets voor een autist, die iets anders in zijn hoofd heeft.
De meiden besloten boven te gaan spelen, met hun spijkerbroeken vol zand op Dewi's nog uitgeklapte bedbankje. "Oeps", was het enige commentaar.
Nee, beste lezers, die allemaal opvoedkundig beter zijn, ik heb geen ogen in mijn achterhoofd en daarnaast ben ik ws te optimistisch over het vermogen van mijn kids om na te denken en goed te handelen of hun wil om hun moeder mee te helpen, wanneer deze minder goed in haar vel zit, maar toch echt de intentie heeft om het gezellig te maken.
Wat zegt u? Eigen schuld? Ongetwijfeld!
