Eens kijken of ik fris terug van de sportschool wel "filosofisch" kan worden....
Eerst maar eens de stand van zaken:
Vanmorgen een b-tje benen getraind, na een onderbroken nacht omdat om 5 uur vanmorgen Skippy voor de deur stond te miauwen. Het krengetje was 24 uur weg geweest, dus, om wille van de kids, deed ik maar heel snel de deur open en vulde ik het voerbakje, waarna ik zo'n anderhalf uur wakker lag van de kiespijn (kom ik zo uitgebreid op terug).
Luna ging mee naar de sportschool, maar was al snel 'klaar", want ze wilde met haar eenwieler haar nieuwe 12 jarige vriendin ophalen en ik geloof zowaar dat ze nog niet teleurgesteld is, want ze is inmiddels al een half uur weg, dus of het meisje verveelt zich toch nog dood in haar nieuwe omgeving of ze kunnen het vooralsnog echt met elkaar vinden.
Ik zit nog in mijn trainingskleding en heb hiervoor zomaar even ingelogd op Hyves, omdat ik een uitnodiging las van een twaalfjarig meisje met exact dezelfde voor- en achternaam als ik. Vervelend detail: dit kan Hyves niet aan. Toen ik inlogde, kwam ik op haar account terecht. Geen zin om mij er verder druk over te maken, dan straks desnoods maar geen Hyves meer.
Terug naar mijn complexe gedachtengang.
Herinneren je je nog dat ik droeftoeterde over die hoekkies, waarmee ik niet kon kauwen?
Niks meer over gehoord, dus dan neem je aan dat het wel meeviel?
Inmiddels weet ik dat er ws een kaakbeenontsteking zit aan te komen en kan ik alleen maar mijn kop in het zand steken en duimen dat dat wel meevalt en dat ik simpelweg ergens volgende week al mijn moed bij elkaar raap en naar de tandarts ga, alwaar ik stevige kosten kan gaan maken, want het is nu te laat om te bewijzen dat het komt door hun fout. Ik heb immers niets laten horen, omdat ik zo bang voor de tandarts ben, zo tegen de enorme behandeling opzie en weet dat er nu op z'n minst een wortelkanaalbehandeling zal moeten plaats vinden en een kroon geplaatst zal moeten worden en dat is dan nog als ik mazzel heb.
Inmiddels weet ik dat er systeem in mijn manier van negeren zit. Dat ik iemand ben, die ondanks een objectief gezien redelijk verstand, dingen doet die niet verstandig zijn en vooral dingen nalaat, die om directe actie vragen. Het resultaat van het niet handelen laat zich raden: als iets stuk is, is het goed stuk. Voertuigen en huizen storten in, ik ben zelf een paar maal in het ziekenhuis belandt, conflictjes worden rechtszaken en ik bezorg mijzelf kilo's stress. Het laatste is een economisch gegeven, immers; als je geld leent, betaal je ook rente.
En waarom handel ik niet gelijk? Omdat ik een hekel heb aan dingen die moeten, omdat ik uitstellen als een natuurlijk gegeven zie (ik moet al zoveel dingen, dit kan best wel ff wachten), omdat ik hoop dat de soep niet zo heet wordt gegeten als dat zij wordt opgediend of dat "het wel overwaait" (wat het heel soms, maar meestal niet doet).
Oh ja en er is nog een andere belangrijke reden waarom ik dingen laat versloffen: soms ben ik zo boos, dat het onverstandig is om meteen te handelen. Dan wacht ik even en vergeet ik het simpelweg, tenminste voor een tijdje. In een psychologisch rapport over mij valt te lezen dat ik "vermijdingsgedrag vertoon uit angst onaangepast gedrag te gaan vertonen. Dat dit dus een poging is om sociaal acceptabel gedrag te vertonen, omdat ik mij wel degelijk wat aantrek van mijn omgeving en door mij belangrijk gevonden anderen." (ja, iedereen mag nog steeds alles van mij weten, behalve mijn pincode)
Had een hulpverlener daar tig jaren geleden nou maar eens wat mee gedaan. 't Zou immers wel handig zijn geweest als ik een oplossing had gevonden om dat vermijdingsgedrag niet meer te hoeven vertonen! En ik geloof echt niet dat ze mij capabel genoeg achttten om zelf die oplossing te vinden, er is gewoon niet aan gedacht.
Dit is nou een prima voorbeeld van wat ik een aantal blogjes terug bedoelde met "het moet anders, maar hoe?"
Verder blijkt toch ook weer hoe je jezelf dingen kunt laten aansmeren.
Gert vroeg of hij gezellie weer langs zou komen dit weekend. We vermaken ons prima samen, maar ik had ff mijn twijfels, want het lijkt wel of ik echt tijd nodig heb om helemaal alleen te zijn. Ik moest direct denken aan de laatste serieuze vriend die ik had. Die beweerde dat ik bindingsangst had, als ik zei dat ik liever ff tijd voor mijzelf had. Dat begon ik toen zowaar zelf te geloven. Maar aangezien Gert en ik niets hebben wat op een vaste liefdesrelatie lijkt, weet ik nu definitief dat mijn gevoel niets met bindingsangst te maken heeft, maar met mijn stukje autisme of asocialiteit. Waarom heb ik dat?
